Danıştay 7. Daire E.2016/3837 K.2020/4405

Dava konusu istem: Davacı adına, Emniyet Birimlerince tır dorsesinde yapılan aramada yurtdışı menşeli bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında takdir komisyonu kararlarına istinaden 2013 yılının Aralık dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: 4760 sayılı Kanun'un 13. maddesinin 5. fıkrası açıklanarak, olayda, Emniyet Birimlerince yapılan aramada, TAPDK bandrolü, Gelir İdaresi logosu ve yasal uyarısı olmayan yurtdışı menşeli sigaraların bulundurulduğunun tespit edildiği, belirtilen fiiller nedeniyle davacı hakkında açılan ceza davasında mahkumiyet kararları verildiği, bu nedenle 4760 sayılı Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası uyarınca müteselsil sorumluluk kapsamında yapılan cezalı tarhiyat ile davacı adına 10/03/2009 tarihinde kesinleşmiş vergi ziyaı cezası bulunması karşısında, 2013 yılının anılan dönemi için kesilen vergi ziyaı cezasının tekerrür uygulanarak artırılan kısmında da hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Emniyet Birimlerince yapılan aramada bulunan sigaraların satışa sunulmadığı için sorumlu tutulamayacağı, özel tüketim vergisi ve vergi ziyaı cezası kesilebilmesi için Yasa'da aranan şartların oluşmadığı, tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağını, adına yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.