Danıştay 7. Daire E.2016/5025 K.2021/2243

Dava konusu istem: Davacı adına, özel tüketim vergisi mahsuben iade taleplerinin reddi üzerine 2014 yılının Ağustos dönemine ait özel tüketim vergisi, Temmuz dönemine ait gelir (stopaj) vergisi ile beyannamelerden kaynaklanan damga vergilerinin tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Dosyanın incelenmesinden, davacının 2014 yılının Mart ve Nisan dönemlerine ilişkin özel tüketim vergisi iade alacaklarının, dava konusu ödeme emri içeriği borçlarının da dahil olduğu diğer borçlarına mahsuben iade taleplerinin reddine dair işlemlerin … Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… ve E:…, K…. sayılı kararlarıyla iptaline karar verildiği, dolayısıyla davacının mahsup talebi tarihi itibarıyla alacağının bulunduğu, bu nedenle dava konusu ödeme emri içeriği vergi borçlarının mahsup talebi tarihinde ödenmiş kabul edilmesinin icap ettiği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirketin özel tüketim vergisi iade talebinin, imal edilen malın akaryakıta karıştırılabilen veya akaryakıt olarak kullanılabilen mal olduğunun tespit edilmesi nedeniyle reddedilmesi üzerine düzenlenen dava konusu ödeme emrinin hukuka uygun olduğu, vergi borçlarının ödenmemesi sebebiyle davacının kendi beyanı üzerine tahakkuk işleminin yapıldığı, dolayısıyla böyle bir borcunun bulunmadığının ileri sürülemeyeceği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hüküm veren Danıştay Üçüncü ve Yedinci Dairelerince, 2575 sayılı Danıştay Kanunu'na 3619 sayılı Kanun'la eklenen Ek 1. madde hükmü uyarınca birlikte yapılan toplantıda Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.