Danıştay 7. Daire E.2016/8507 K.2020/3294

Dava konusu istem: Davacı şirket adına 2009 yılının Ocak, Mart ilâ Aralık dönemlerine ilişkin olarak re'sen salınan özel tüketim vergileri, bazı dönemler için tekerrür hükümleri uygulanmak suretiyle kesilen vergi ziyaı cezaları, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 6. bendi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezası ve beyannameden kaynaklanan damga vergisi gecikme faizi ile yargı harcının tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Ödeme emrine konu vergi ve cezalara karşı açılan davanın Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla reddine karar verildiği anılan karara istinaden düzenlenen 2 nolu ihbarnamelere karşı açılan davanın da Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K…. sayılı kararıyla reddedildiği, bu durumda, kesinleşen alacağın tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Ceza yargılaması neticesinde beraat ettikleri, dosya üzerinde bilirkişi incelemesi yapılması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, duruşma yapılmasına gerek görülmeyerek, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.