Danıştay 7. Daire E.2017/1736 K.2021/2515

Dava konusu istem: Davacı adına tescilli muhtelif beyannameler muhteviyatı eşya nedeniyle tahakkuk ettirilen gümrük ve katma değer vergilerinin 6111 sayılı Kanun hükümlerinden yararlanılarak ödenmesinden sonra, borç yapılandırılırken gecikme faizi yerine uygulanacak olan TEFE/ÜFE aylık değişim oranları esas alınarak hesaplanan tutarın gümrük yükümlülüğünün doğduğu tarih başlangıç kabul edilerek hesaplanması yerine, vergilerin tebliğ tarihinden itibaren hesaplanması gerektiği ileri sürülerek fazla ödenen tutarın iadesi istemiyle yapılan başvurunun reddine dair işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle, 6111 sayılı Kanunda gecikme faizi yerine uygulanacak olan TEFE/ÜFE değişim oranları dikkate alınarak hesaplama yapılırken, hangi tarihin başlangıç olarak esas alınacağına dair bir düzenleme yer almadığından başlangıç tarihinin belirlenmesinde, asıl alacağın dayanağı olan 4458 sayılı Gümrük Kanunu hükümlerinin uygulanması gerektiği ancak, Gümrük Kanunu'nun 193. maddesinin 3. fıkrasının asıl alacağın doğduğu tarihteki şeklinde, itiraz edilerek ihtilaf yaratıldığı tarihten itibaren faiz hesaplanacağı kurala bağlandığından, söz konusu ek tahakkuklara yönelik ihtilafın yaratıldığı tarihin esas alınmasının icap ettiği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 181. maddesinin 1. fıkrası ve 193. maddeleri uyarınca yapılan faiz hesaplamasının doğru olduğu, 198. maddedeki gümrük vergilerinin, yükümlüye tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde ödenmesi zorunlu olduğu yönündeki düzenlemeden tebliğ tarihinden itibaren faiz hesaplanacağı gibi bir sonucun çıkarılmasının mümkün olmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ … DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 07/10/2015 tarih ve E:2012/751 K:2015/4824 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.