Danıştay 7. Daire E.2017/1885 K.2021/2415

Dava konusu istem: Davacı adına, takdir komisyonu kararına istinaden, 2009 yılının Mart, Mayıs, Haziran, Ağustos ve Eylül dönemleri için re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ile kesilen vergi ziyaı cezalarının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, olayda, dava konusu cezalı vergi tarhiyatının dayanağını oluşturan takdir komisyonu kararı ile takdir edilen matrah incelendiğinde, kanunen araştırma ve inceleme yapmaya yetkili olan takdir komisyonunca matrahın miktarına dayanak olabilecek nitelikte yapılmış bir araştırma ve tespit olmadığı gibi inceleme elemanınca düzenlenmiş bir inceleme raporu da bulunmadığı, belirlenen matrahın hangi veriler esas alınarak yapıldığının anlaşılmadığı,

yasal inceleme ve araştırma yetkisi kullanılmadan bir takım genel nitelikte soyut ve matbu ifadelerden hareketle takdir komisyonu kararına dayanılarak yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nda takdir komisyonlarına matrah takdir etme yetkisi tanındığı, davacı tarafından düşük kıymetli fatura ibraz edilmek suretiyle özel tüketim vergisi matrahının aşındırıldığının açık olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir. DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.