Danıştay 7. Daire E.2020/38 K.2023/2515

Dava konusu istem: Davacı adına, yurtdışı menşeli bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında takdir komisyonu kararına istinaden 2015 yılının Mart dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine yeniden yapılan inceleme sonucunda, ... plakalı araçta ele geçirilen 100 paket sigara yönünden, davacının aracın sürücüsü olduğu ve içerisinde başka kimsenin bulunmadığı, sigaraların aracın yolcu koltuğunun alt kısmında açık vaziyette ele geçirildiği, davacı hakkında sigaraların ticari maksatla bulundurulmadığı,

içmek maksadıyla alındığı ve kişisel kullanım sınırında kalması nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilmiş ise de, tarhiyat yapılabilmesi için sigaraların bulundurulduğunun hukuken geçerli şekilde tespit edilmesi yeterli olduğundan cezalı tarhiyatın bu kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı; ...plakalı araçta ele geçirilen 7.300 paket sigara yönünden, her iki aracın arka arkaya süratli bir şekilde seyir halinde olmaları dışında davacının kendisinin kullanmadığı diğer araçta bulunan şahıslar ...ve ...ile birlikte hareket ettiğine dair herhangi bir tespitin yapılmadığı,

davacının bu araçta ele geçirilen sigaraları bulundurduğu hukuken geçerli somut bir şekilde tespit edilmediği gerekçesiyle işlemin bu kısmının iptaline, diğer araçta bulunan 100 paket sigara yönünden davanın kısmen reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın temyize konu hüküm fıkrasının bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.