Danıştay 7. Daire E.2021/4474 K.2023/2558

Dava konusu istem: Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporu uyarınca 2014 yılının Ocak ilâ Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi, kesilen vergi ziyaı cezası ile 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353. maddesinin 1. fıkrası uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:... , K:... sayılı kararıyla; olayda, yıl içerisinde farklı tarihlerde ham madde alımında bulunduğu halde imalat faaliyeti yürütmediğini ve nihai ürün olarak teslim edilen ürünlerin perakende satışını yaptığını iddia eden davacının, ham madde alımında bulunmasının ikdisadi ve teknik icaplara uygun olmadığı, söz konusu maddelerin davacının satışını yaptığı ürünlerin bileşenini oluşturduğu,

kapasite raporunda yer alan ve yoklama esnasında tespit edilen 5 adet 500 kg’lık kazan, 1 adet monefez mikser, 1 adet dalgıç makinası, 4 adet süzme torbası, 3 adet 500 kg’lık dinlenme tankı, 1 adet elektrikli shrink makinası, 1 adet kompresör, 1 adet krem kazanı, 1 adet dolum makinası, 1 adet sıvı dolum makinası, 3 adet ham madde kazanı gibi makina ve teçhizatların mükellef tarafından satın alınan ham maddelerin karıştırılması suretiyle imalat yapılabilmesi için yeterli olduğu,

vergi inceleme raporuyla davacı mükellefin krem/cilt maskesi, extrem natural saç cilt bakım yağı ve argan yağı ürünlerini imal ettiği hususunun somut olarak ortaya konulduğu, bu durumda, davacının, söz konusu ürünleri imal edip sattığı ancak satılan bu ürünler için özel tüketim vergisi hesaplanmadığı kanaatine varıldığından, dava konusu vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergilerinde hukuka aykırılık bulunmadığı; öte yandan, toplam 266.890,39 TL eksik fatura düzenlendiği ve bu fiilin de özel usulsüzlük cezasını gerektirdiği anlaşıldığından,

davacı adına kesilen özel usulsüzlük cezasında da hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında düzenlenen vergi inceleme raporunda, davacının, 2014 yılında sattığı tespit edilen kozmetik ürünlerin iş yerinde imalatının yapıldığını gösterir herhangi bir makina, araç, teçhizat ve ekipmanının olduğuna ve söz konusu mamullerin üretilebilmesi için gerekli olan ham madde alışlarına ilişkin araştırma ve tespite yer verilmediği, 04/04/2014 tarihli şube iş yerinde yapılan yoklamada tespit edilen makine ve teçhizatın şişeleme ve paketleme için kullanıldığı, imalata ilişkin olmadığı, 2019 yılında yapılan yoklamalarda üretim yapıldığını gösterir bir emareye rastlanılmadığı,

davacının söz konusu ürünleri üretebilmesi için iş yerinin fiziki, teknik ve finansal yeterliliğe ve uzman çalışana sahip olduğunun somut verilerle ortaya konulmadığı, incelemeye konu olan ürünler üzerinde, ürünlerin davacı tarafından imal edilebileceğine ilişkin teknik inceleme yapılmadığı, geriye dönük olarak yapılan kısmi kaydi envanter ile dönem başı ve sonu stoklarının karşılaştırılması suretiyle soyut ifadelerle ve varsayıma dayalı olarak inceleme yapıldığı,

elde edilen verilerle davacının 4760 sayılı Kanun uyarınca "imal eden" sıfatına haiz ve dolayısıyla özel tüketim vergisi mükellefi olduğundan söz edilemeyeceği, bu durumda tarh edilen vergiler ile kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı; öte yandan, yukarıda açıklanan gerekçeyle vergi ziyaı cezalı özel tüketim vergileri iptal edildiğinden, dayanağı kalmayan özel usulsüzlük cezasında da hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusu kabul edilerek mahkeme kararının kaldırılmasından sonra dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ... 'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.