Danıştay 7. Daire E.2021/5010 K.2023/3047

Dava konusu istem: Davacının bir kısım akaryakıt alışlarını sahte faturalarla belgelendirdiği tespit edildiğinden bahisle vergilerin tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 2. fıkrası uyarınca 2008 yılı için re'sen tarh edilen özel tüketim vergileri ve kesilen vergi ziyaı cezalarına ilişkin kısmının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle, olayda, 2008 vergilendirme dönemi matrahının tespiti için zamanaşımının dolmasına çok kısa bir süre kala 12/11/2013 tarihinde takdir komisyonuna sevk edilen davacı adına, 04/06/2014 tarihli vergi tekniği raporunu dayanak alan takdir komisyonunun 04/11/2014 tarihli kararı uyarınca yapılan cezalı tarhiyatın esas itibarıyla, tanzim edilen rapora dayandığının açık olduğu,

matrah takdiri amacı dışında, zamanaşımını durdurma saikiyle takdir komisyonuna başvurulduğundan, ortada bir takdir komisyonu kararının bulunmasının, tarhiyatın, söz konusu rapora göre yapıldığı gerçeğini değiştirmediği, bu durumda, Danıştay İçtihatları Birleştirme Kurulu'nun 03/04/1987 tarih ve E:1986/3, K:21987/1 sayılı kararı uyarınca beş yıllık zamanaşımı süresi geçirildikten sonra yapılan dava konusu cezalı tarhiyatın zamanaşımına uğradığı ve cebri icra yoluyla takibine olanak bulunmaması nedeniyle,

ödeme emrine yönelik itirazların borcun zamanaşımına uğradığı iddiası kapsamında değerlendirilmek suretiyle dava konusu ödeme emrinin özel tüketim vergileri ve kesilen vergi ziyaı cezalarına ilişkin kısmında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, mahkeme kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, mahkemelerce bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 25/05/2021 tarih ve E:2017/73 K:2021/2487 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.