Danıştay 7. Daire E.2021/505 K.2023/2419

Dava konusu istem: Davacı adına, sürücüsü olduğu araçta yurtdışı ve yurtiçi menşeli bandrolsüz sigara bulundurduğunun tespit edildiğinden bahisle 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'nun 13. maddesinin 5. fıkrası kapsamında takdir komisyonu kararına istinaden 2014 yılının Eylül dönemi için re'sen tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararı üzerine, dosyanın incelenmesinden, 30/09/2014 tarihinde emniyet birimlerince yapılan operasyonda, davacının sürücüsü olduğu araçta bandrolü olmayan kaçak sigara ele geçirildiği ve aynı tarihli tutanak düzenlendiği, söz konusu olaya ilişkin olarak açılan ceza davasında davacının mahkumiyetine hükmedildiği, bu durumda, gerek olay yeri tutanağından gerekse anılan Mahkeme kararından davacının söz konusu sigaraları bulundurduğu anlaşıldığından,

vergisel arama sonucu düzenlenen tutanaktaki tespitlere göre Tütün ve Alkol Piyasası Düzenleme Kurumunun değerlendirme raporuna istinaden takdir komisyonu tarafından takdir olunan matrah üzerinden davacı adına tarh edilen özel tüketim vergisi ile kesilen vergi ziyaı cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Yakalanan sigaralar nedeniyle hapisle cezalandırıldığı, bir suçtan birden fazla ceza verilemeyeceği, vergi dairesi müdürlüğünün yetkisiz bulunduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ : Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.