Danıştay 7. Daire E.2022/319 K.2023/3828

Dava konusu istem: Madeni yağ ve müstahzarları imalatı faaliyetinde bulunan davacı tarafından, 2014 yılının Şubat döneminde satın alınan 2710.19.99.00.25 pozisyonunda bulunan eşyanın; 3824.90.97.90.18 pozisyonunda "pas önleyici müstahzar" ve 3824.90.97.90.68 pozisyonunda yer alan "diğer kimyasal ürün ve müstahzar" imalinde kullanılması nedeniyle, satın alınan baz yağ miktarına karşılık gelen özel tüketim vergisinin mahsuben iade edilmesi istemiyle yapılan başvurunun zımnen reddine dair işlemin iptali ile iadeye konu tutara faiz hükmedilmesi istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: Kısmen bozma kararı üzerine, Mahkemelerince verilen ara kararlarına idare tarafından sunulan bilgi ve belgelerin incelenmesinden, davacının 26/03/2014 tarihinde mahsuben iade talebinde bulunduğu, anılan tarihte vergi borcunun olmadığı, 2014 yılının Şubat dönemine ait 56.213,60 TL iade tutarının 09/06/2015 tarihinde emanete alınarak 10/06/2015 tarihinde doğan ilk borç olan 2015 yılının Mayıs dönemi vergi borcuna mahsup edildiği ve davacının idareden nakden iade yönünde herhangi bir talebi bulunmadığından, dolayısıyla parasal olarak hak kaybına sebebiyet verecek herhangi bir hukuki durumun oluşmadığı saptandığından, davacının faiz isteminde hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 112. maddesi gerekçesiyle birlikte açıklanarak, mükelleflerin idareden olan alacaklarının veya vergi iadelerinin gecikmesi halinde söz konusu tutarların faiziyle birlikte ödenmesinin kanun hükmü olduğu, tesis edilen işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

İstemin reddi gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

İdare ve vergi mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.