Danıştay 7. Daire E.2022/3370 K.2024/4782

Dava konusu istem: Davacının işleticisi olduğu antrepoya konulan eşyalara ait gümrük vergilerinin teminat altına alınması amacıyla davalı idareye sunulan götürü teminat mektubunun, başka bir firma tarafından davacı adına teminat verilmesinin Gümrük Yönetmeliğinin 527. maddesine aykırı olduğundan bahisle reddine ilişkin işlemin iptali istemiyle dava açılmıştır.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 202. maddesinde, gümrük idarelerinin, teminat vermesi istenen kişinin yerine başka bir kişi tarafından verilen teminatı da kabul edebileceğinin düzenlendiği, götürü teminat alınmasına ilişkin usul ve esasları belirleyen yönetmelikle antrepo işleticileri tarafından antrepo rejiminde kullanılmak üzere götürü teminat verilebileceği düzenlenerek Kanun'da yer almayan bir sınırlamanın getirildiği, üst hukuk normu olan Kanun hükmüne aykırı olan söz konusu düzenleme uyarınca tesis edilen işlemde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davanın görevsiz mahkemede görüldüğü, işlemin usul ve kanuna uygun olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.