Danıştay 7. Daire E.2024/2881 K.2024/4623

Dava konusu istem: Motorlu araç ticareti yapan ... hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ile, belirli bir organizasyon kapsamında paravan mükellefiyet tesis ettirilerek ithal edilen araçların trafik tescil ve kayıt işlemlerinin yapıldığı ve noter satış senetleri ile ikinci el araç görüntüsü verilerek öncesinde anlaşmaya varılan kişilere satıldığı, aslında satışı yapılan araçların özel tüketim vergisi matrahı aşındırılmış sıfır araçlar olduğu, araçları alan şahısların nihai tüketici olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığının tespit edilmesi üzerine,

davacı tarafından ...'den alınan 9 adet araçtan kaynaklanan, 2013 yılının Eylül dönemine ait özel tüketim vergisi, vergi ziyaı cezası ve gecikme faizinin müteselsil sorumlu sıfatıyla davacıdan tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrinin iptali istemiyle dava açılmıştır.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Bozma kararına uymak suretiyle, 4760 sayılı Özel Tüketim Vergisi Kanunu'na ekli (II) sayılı listedeki malların ilk iktisabı, teslimi veya ithaline ilişkin işlemleri gerçekleştirenlerin, bu işlemlerden önce özel tüketim vergisinin ödendiğini gösteren belgeleri aramak zorunda olduğu,

buna uymayarak verginin ödenmesinden önce işlem yapan gümrük memurlarının, kayıt ve tescile yetkili memurların, motorlu araç ticareti yapanların, bu malların müzayede yoluyla satışını gerçekleştirenler ile icra memurlarının, ziyaa uğratılan vergi, vergi cezası ve gecikme faizinden rücu hakları saklı kalmak kaydıyla mükellefle birlikte müteselsilen sorumlu oldukları, bunun yanında, mal alım ve satımı ile hizmet ifası dolayısıyla vergi kesintisi yapmak ve vergi dairesine yatırmak zorunda olanların, bu yükümlülükleri yerine getirmemeleri halinde, verginin ödenmesinden müteselsilen sorumlu olduğu,

ancak müteselsilen sorumluluğun mal üreten çiftçiler ile nihai tüketiciler için söz konusu olmadığı, olayda, davacının 2013 yılında yedi adet araç satın aldığı ... hakkında yapılan genel inceleme üzerine düzenlenen vergi tekniği raporunda, anılan kişiden birden fazla araç alanlar için genel türde vergi incelemesi yapılması yolunda tespit ve değerlendirmeye yer verilmesine rağmen, söz konusu kişiden araç alan davacı hakkında böyle bir inceleme yapılmadan ödeme emrinin düzenlenmiş olması karşısında,

davacının bu araçları nihai tüketici sıfatıyla kendi ihtiyacı için mi aldığı yoksa ticari amaçla mı satın aldığına yönelik herhangi bir incelemenin yapılmadığı, bu hususun açıklığa kavuşturulmasını sağlayan bir tespitin bulunmadığı, salt ... hakkında düzenlenen vergi tekniği raporuna dayanılarak davacının nihai tüketici olmadığının kabulü suretiyle özel tüketim vergisinden müteselsilen sorumlu tutulmasında ve ödenmeyen vergiler için davacı adına ödeme emri düzenlenmesinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının 2013 yılında yedi adet araç satın aldığı ... ile birlikte müteselsil sorumluluğunun bulunduğu, tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan kararın onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Yedinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür. Anılan Kanun'un 50. maddesinin 4. fıkrasında, "Danıştayın bozma kararına uyulduğu takdirde, bu kararın temyiz incelemesi, bozma kararına uygunlukla sınırlı olarak yapılır." hükmü bulunmaktadır.

Bu durumda, bölge idare mahkemesi kararlarının Danıştay tarafından bozulması halinde, bölge idare mahkemelerince bozmaya ilişkin kararlar üzerine yeniden verilen kararlara karşı yapılan temyiz başvuruları, bozma kararındaki esaslara uyulup uyulmadığı yönünden incelenebilecektir.

Temyiz istemine konu yapılan kararın Dairemizin 13/11/2023 tarih ve E:2023/1752, K:2023/4295 sayılı kararındaki esaslar doğrultusunda verildiği anlaşıldığından, temyiz konusu karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.