Danıştay 8. Daire E.2020/2244 K.2023/5530

Dava konusu istem: Şanlıurfa ili Merkez ilçesi, Sicil:... sayı II(a) kalker işletme ruhsat sahasına ait 2016 yılı ruhsat harcının ödendiğine ilişkin belgenin davalı idareye sunulmadığından bahisle davacı hakkında tesis edilen, ... tarih, ... sayı ve 21.116,00 TL tutarlı para cezası işlemi nedeniyle (erken ödemeden dolayı %25 indirimli olarak) davacıdan 25.10.2016 tarihinde tahsil edilen, 15.837,00 TL'nin, ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davacıya iade edilmesi istemiyle yapılan, 06.02.2018 tarihli başvurunun davalı idarece zımnen reddedilmesine yönelik davalı idare işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

İdare Mahkemesince verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacı hakkında davalı idare tarafından, tesis edilen idari para cezası işleminin tesis edildiği tarihin 01.10.2016 tarihi olduğu ve davacı tarafından bu tutarın 25.10.2016 tarihinde (erken ödeme indirimi ile) 15.837,00 TL olarak ödendiği, davacı tarafından anılan idari para cezasının ödendiği tarihten sonra, dava açma süresi içerisinde ödenen tutarların iadesi için herhangi bir dava açılmadığı veya başvuru yapılmadığı,

daha sonra davalı idare tarafından, davacının işlettiği sahaya ilişkin olarak başkaca işlemler tesis edilmek suretiyle davacıdan başkaca tahsilatlar yapıldığı, davacı tarafından da davalı idarece tesis edilen bu yeni işlemler nedeniyle ödenmesi talep edilen tutarların, 05.02.2018 tarihinde ödendiği ve ödeme yapıldıktan hemen sonra, 06.02.2018 tarihinde söz konusu işlemlerin ve yapılan tahsilatların haksız olduğundan bahisle ödenen tutarların iadesi talebiyle davalı idareye başvuru yapıldığı,

davacı tarafından bu başvuruda, sonraki işlemlere ilişkin ödenen tutarların iadesi yanında (bu davaya konu edilen) 01.10.2016 tarihli idari para cezası kapsamında, 25.10.2016 tarihinde ödenen 15.837,00 TL'nin de iadesinin talep edildiği ancak idari para cezasının ödeme tarihi olan 25.10.2016 tarihinden sonraki 60 günlük dava açma süresi içerisinde herhangi bir dava açmayan davacı tarafından, bu şekilde dava açma süresi sona erdikten çok sonra 06.02.2018 tarihinde davalı idareye yapılan başvurunun, sona ermiş bulunan dava açma süresini canlandırmayacağı açık olduğundan,

06.02.2018 tarihinde davalı idareye yapılan başvuruya davalı idarece cevap verilmeyerek tesis edilen zımnen ret işlemine karşı 15.837,00 TL'nin iadesi talebi yönünden, 07.06.2018 tarihinde açılan davanın süreaşımı yönünden reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, ruhsatın 27.03.2013 tarihinde devraldığı, ancak ruhsat sahasında devraldıktan sonra hiçbir çalışma, üretim ve satış yapılmadığı, ruhsatın 2014 yılı çevre ile uyum teminatı yatırılmadığından daha önceden ruhsatın iptal edilmesi gerekirken iptal işleminin yapılmadığı, hukuka aykırı olarak yürürlükte bırakılan ruhsat için 2016 yılı ruhsat bedelinin istenildiği, idarenin kendi kusurundan kaynaklanan (ruhsat bedeli isteme) talebinin hukuka aykırı olduğu, talebinin 2577 sayılı Kanunun 10. maddesi kapsamında yapılan bir başvuru olduğundan davanın süresinde açıldığı ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, temyize konu kararın hukuka uygun olduğu belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NUN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.