Danıştay 8. Daire E.2020/5736 K.2024/1922

Dava konusu istem: Bursa İli, Mustafakemalpaşa İlçesi sınırları içerisindeki alan için davacı adına düzenlenmiş olan S:... sayılı II(b) grubu (mermer) maden işletme ruhsatının 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24/2. maddesine istinaden iptal edilmesine dair Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Maden ve Petrol İşleri Genel Müdürlüğü'nün ... tarih ve ... sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .... İdare Mahkemesi'nce verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; davacının uhdesinde bulunan sicil: ... sayılı II-B grubu ruhsatı için temdit talebinde bulunduğu 16.07.2014 tarihinde yürürlükte bulunan 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 2. fıkrasında,

işletme ruhsatı talepleri için 6183 sayılı Kanunun 22/A maddesi kapsamında vadesi geçmiş borcun bulunmadığına ilişkin belge sunulması şartının bulunmadığı ve bu bağlamda mevzuatta böyle bir şart öngörülmediğinden davacıya tebliğ edilen ve birtakım teknik eksikliklerin giderilmesinin istenildiği ... tarih ve ... sayılı Maden İşleri Genel Müdürlüğü Doğal Taş Mermer Daire Başkanlığı yazısında, vadesi geçmiş borcun bulunmadığına ilişkin belge sunulmasının davacıdan istenilmediği,

Maden Kanunu'nda yapılan ve 18.02.2015 tarihinde yürürlüğe giren değişiklik ile 24. maddenin 2. fıkrasına işletme ruhsatı ve süre uzatımı taleplerinde 6183 sayılı Kanunun 22/A maddesi kapsamında vadesi geçmiş borcun bulunmadığına ilişkin belge sunulması şartının eklendiğinin görüldüğü, bu durumda; davacının temdit talebinde bulunduğu tarihte mevzuatta vadesi geçmiş borcun bulunmadığına ilişkin belge sunulması şartının bulunmadığı,

davacının temdit talebinin, idareye başvurduğu 16.07.2014 tarihi itibariyle yürürlükte olan mevzuat hükümleri çerçevesinde değerlendirilip sonuçlandırılması gerektiği, davacıya başvurusunu yaptığı tarihten sonra yapılan mevzuat değişikliği nedeniyle ek külfetler yüklenemeyeceği, kaldı ki mevzuatta eksikliklerin giderilmemesi halinde bir kez daha üç aylık süre verilmesi usulünün bulunduğu, davacıya tebliğ edilen ilk yazıda vadesi geçmiş borcun bulunmadığına ilişkin belge sunulmasının istenilmediği de göz önüne alındığında davacıdan sadece bir defa üç aylık süre verilerek vadesi geçmiş borcunun bulunmadığına ilişkin belgenin istenildiği,

mevzuatta öngörülen ikinci üç aylık sürenin bu şart yönünden davacıya tanınmadığı da görüldüğünden 6183 sayılı Kanunun 22/A maddesi kapsamında vadesi geçmiş borcun bulunmadığına ilişkin belgenin Genel Müdürlüğe verilmemesi nedeniyle 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24. maddesinin 2. fıkrası uyarınca temdit (süre uzatım) talebinin kabul edilmeyerek ruhsatın süre bitim tarihi olan 12.08.2014 tarihi itibariyle iptal edilmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka ve mevzuata uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu işlemin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davalı idare tarafından, İdare Mahkemesince, ruhsat için başvuru yapıldığı tarihteki mevzuat uyarınca değerlendirme yapılması gerektiği belirtilmişse de bu hususun yerinde olmadığı, yapılan ruhsat iptal işlemi hukuka uygun olup davanın reddi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından, savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.