Danıştay 8. Daire E.2021/2776 K.2024/2369

Dava konusu istem: Isparta İli, Eğirdir İlçesinde S:... sayılı II. Grup maden işletme ruhsatı sahibi olan davacı tarafından, 3213 sayılı Maden Kanununun 24. maddesinin 11. fıkrasındaki hüküm gereği, 7. madde izinlerinin verilmemesi nedeniyle toplamda 310.528,00-TL idari para cezası verilmesi ilişkin ...tarih ve... (S:...) sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nce verilen ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararda; dava konusu işlemin 2016, 2017 ve 2018 yılı için kesilen toplam 232.896-TL'lik idari para cezaları açısından. Kabahatler Kanunu'nun 5. maddesinde, kabahatin, failin icraî veya ihmali davranışı gerçekleştirdiği zaman işlenmiş sayılacağı ve neticenin oluştuğu zamanın, bu bakımdan dikkate alınmayacağı açıkça ifade edildiği, davacının,

Maden Kanunu'nun 7.maddesi gereğince alınması gerekli olan izinleri maden işletme ruhsatının yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç yıl içinde (18.02.2015 tarih ve 29271 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6592 sayılı Kanunla Değişik 3213 sayılı Maden Kanununun Geçici 22. maddesi uyarınca davacı şirkete 18.02.2015 tarihi itibariyle 30.000,00-TL idari para cezası uygulandığı ve gerekli yükümlülüklerini yerine getirmesi için 18.02.2016 tarihine kadar süre uzatımı yapılmış olup) idareye tevdi etmeme fiilinin 2016, 2017, 2018 ve 2019 yıllarında ayrı ayrı işlendiği dikkate alındığında, davacıya,

işlenen fiilin 2016 yılındaki karşılığı olan 52.790,00-TL, 2017 yılındaki karşılığı olan 54.812,00-TL, 2018 yılındaki karşılığı olan 62.743,00-TL idari para cezası uygulanması gerekirken, 2019 yılı için geçerli miktar olan 77.632,00-TL esas alınarak idari para cezası uygulandığından, dava konusu işlemin 2016, 2017 ve 2018 yılı için kesilen idari para cezalarına ilişkin kısımlarında bu yönüyle hukuka uygunluk bulunmadığı; işlemin 2019 yılı için kesilen 77.632,00-TL'lik idari para cezası açısından ise;

ruhsat sahiplerince, ruhsatın yürürlük tarihinden itibaren üç yıl içerisinde Maden Yasasının 7. maddesinde öngörülen izinlerin alınarak davalı idareye verilmesi gerekmekte olup, davacı tarafından söz konusu izinlerin ruhsatın yürürlük tarihi olan 07.02.2011 tarihinden itibaren üç yıl içerisinde bu izinlerin idareye verilmediği, 6592 sayılı Kanunla Değişik 3213 sayılı Maden Kanununun Geçici 22. maddesi uyarınca yapılan süre uzatıma rağmen davacı şirket tarafından 18.02.2016 tarihine kadar da gerekli yükümlülüklerin yerine getirilmediği anlaşıldığından,

Maden Kanunun 7. maddesi gereği öngörülen izinlerin tevdi edilmediği gerekçesiyle tesis edilen idari para cezasına ilişkin dava konusu işlemin 2019 yılına ilişkin 77.632,00-TL’lik kısmında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçeleriyle, dava konusu idari para cezasının 2016, 2017 ve 2018 yılı için kesilen toplam 232.896-TL'lik kısmının iptaline, 2019 yılı için kesilen 77.632,00-TL'lik kısım yönünden ise davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu kararın hukuka ve usule uygun olduğu ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, Kanunun 7. maddesi doğrultusunda gerekli izinleri almak üzere tüm girişimlerde bulunulduğu, kendilerine düşen bütün sorumlulukların yerine getirildiği, idari işleyişten kaynaklanan gecikmelerden sorumlu tutulamayacakları, temyize konu kararın bozulması gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, savunma verilmemiştir. belirtilerek istemin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.