Danıştay 8. Daire E.2021/3265 K.2024/1920

2 - (DAVALI) ... Genel Müdürlüğü VEKİLİ : Av. ...

İSTEMİN KONUSU

... Bölge İdare Mahkemesi ... İdari Dava Dairesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Mersin İli, Erdemli İlçesi hudutları dahilinde ve davacı şirketin uhdesinde bulunan ... sicil sayılı II(b) grubu işletme ruhsatının 06/02/2014 tarihinde yürürlüğe girmesine karşın alınması zorunlu izinlerin alınarak süresi içerisinde verilmediğinden bahisle davacı şirket adına 3213 sayılı Maden Kanunu'nun 24/11. maddesi uyarınca işletme ruhsatı yürürlük tarihinden itibaren 06/02/2017 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00 TL ve 06/02/2018 tarihine kadar olan dönem için 62.743,00 TL olmak üzere toplam 125.486,00 TL idari para cezası verilmesine ilişkin ... tarih ve ... sayılı işlemin iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nin ... tarih ve E:...

K:... sayılı kararda; davacı şirket uhdesinde bulunan maden sahasına ilişkin olarak alınan II(b) grubu işletme ruhsatının 06/02/2014 tarihinde yürürlüğe girmesine karşın 3213 sayılı Kanun'un 7. maddesi kapsamında işletme izni verilmeden önce alınması zorunlu mülkiyete, çevresel etki değerlendirmesine ve işyeri açma çalıştırmaya ilişkin izinlerin Kanun'da öngörülen 3 yıllık süresi içerisinde Genel Müdürlüğe sunulmadığı ve dosya kapsamında aksi durumun davacı şirket tarafından ortaya konulamadığı dikkate alındığında,

anılan Kanun'un 24/11. maddesi uyarınca yükümlülüğün yerine getirilmediği her yıl için idari para cezası verilmesine ilişkin dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı, dolayısıyla hukuka uygun olarak tesis edilen bu işlem nedeniyle yapılan ödemenin iadesine karar verilmesi isteminin de reddi gerektiği sonucuna varıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacı şirketin, Maden Kanunu'nun 7. maddesi gereğince alınması gerekli olan izinleri maden işletme ruhsatının yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç yıl içinde idareye tevdi etmeme eylemi nedeniyle davacıya, işlenen fiilin 2017 yılındaki karşılığı olan 54.812,00-TL idari para cezası uygulanması gerekirken, 2018 yılı için geçerli miktar olan 62.743,00-TL esas alınarak idari para cezası uygulandığından, dava konusu işlemin bu kısmında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, istinafa konu ...

İdare Mahkemesi'nin ... tarih ve E:... K:... sayılı kararının, davacıya 2017 yılı için 62.743,00-TL idari para cezası verilmesine ilişkin 7.931,00-TL'lik kısmının kaldırılmasına, dava konusu işlemin bu kısmının iptaline, işlem sebebiyle fazladan ödenen 7.931-TL'nin davalı idarece davacıya ödenmesine, kararın diğer kısımları bakımından davacı tarafından yapılan istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından, 7. madde izinleri için tüm başvuruların süresinde yapılmış olduğu, davacıya bu konuda atfı kabil kusur bulunmadığı, keza yargılama devam ederken mera tahsis amacı değişikliğinin yapılmış olduğu, işlemde hukuka uygunluk bulunmadığı, dava konusu işlemin iptali gerektiği; davalı idare tarafından, süresi içerisinde 7. madde izinlerinin tamamlanmadığının sabit bulunduğu, dava konusu işlemde hukuka ve mevzuata aykırı yön bulunmadığından davanın reddi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davacı tarafından, davalı idarenin temyiz istemi açıkça hukuka aykırı olduğundan istemin reddi gerektiği; Davalı idare tarafından, davacı tarafın temyiz isteminin reddi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.