Danıştay 8. Daire E.2024/3312 K.2024/4889

Dava konusu istem: Davacı tarafından, ... Bulvarı ... Camii önünde ücretli park uygulamasına geçilmesine ilişkin Samsun Büyükşehir Belediye Meclisi'nin ... tarih ve ... sayılı kararının iptali istenilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... İdare Mahkemesi'nin ... tarih ve E:...

K:... sayılı kararıyla; uyuşmazlık konusu olayda, bulvar, cadde, sokak ve meydanların, trafik ve sair yönlerden sakınca bulunmayan yerlerinde araçların geçici süreyle park etmelerine yönelik araç park yerleriyle ilgili düzenlemeleri getiren ve daha önce dava konusu edilen Yönetmeliğin iptali istemiyle açılan davada verilen iptal kararının Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulu'nun 18/04/2018 tarih ve E:2016/3786, K:2018/1912 sayılı kararı ile bozulması üzerine davanın ret ile sonuçlandığı göz önüne alındığında, üst düzenleyici işlemin yürürlükte ve mevzuat hükümlerine uygunluğunun yargısal denetimle de gerçekleşmesi karşısında,

5216 sayılı Büyükşehir Belediyesi Kanunu'nun 7. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi ile büyükşehir belediyesine, otopark yerleri belirleme, işletme, işlettirme kiraya verme ve ayrıca park ücreti alma konusunda münhasıran verilen yetki çerçevesinde, belirlenen alanlarda ücretli park uygulamasına geçilmesine ilişkin Samsun Büyükşehir Belediye Meclisi'nin ... tarih ve ... sayılı kararında hukuka ve mevzuata aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:İstinaf başvurusuna konu İdare Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı tarafından; davalı belediyece "yol kenarlarındaki park yerleri" olarak ilan edilen yerlerin özel park yerleri yahut otopark olmayıp kamuya açık karayolları olduğu, kamunun kullanımına açık hiçbir yerin kullanımından ücret alınamayacağı, bununla birlikte belediyenin imar planı yaparken bölgenin ihtiyaçları ve lüzumu doğrultusunda vatandaşların araçlarını park etmek için otopark yerleri yapması ve belirlemesi gerekmekte olup belediye tarafından yapılan her binadan otopark vergisi alındığı, ancak her nedense belediyenin otopark vergilerini aldığı halde vatandaşlara otopark yeri gösterme yükümlülüğünü yerine getirmediği,

bu nedenle de vatandaşların araçlarını yol kenarlarına park etmek zorunda kaldığı belirtilerek, temyiz istemine konu Bölge İdare Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesi gerektiği ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idare tarafından, temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği savunulmaktadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ :...

DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin incelenmeksizin reddine karar verilmesi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Sekizinci Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra işin gereği görüşüldü:

İLGİLİ MEVZUAT

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun "İstinaf" başlıklı 45. maddesinde, "1) İdare ve vergi mahkemelerinin kararlarına karşı, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi, mahkemenin bulunduğu yargı çevresindeki bölge idare mahkemesine, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde istinaf yoluna başvurulabilir...3) Bölge idare mahkemesi, yaptığı inceleme sonunda ilk derece mahkemesi kararını hukuka uygun bulursa istinaf başvurusunun reddine karar verir. Karardaki maddi yanlışlıkların düzeltilmesi mümkün ise gerekli düzeltmeyi yaparak aynı kararı verir...6) Bölge idare mahkemelerinin 46. maddeye göre temyize açık olmayan kararları kesindir." hükmüne yer verilmiştir.

Anılan Kanun'un "Temyiz" başlıklı 46. maddesinde "Danıştay dava dairelerinin nihai kararları ile bölge idare mahkemesinin aşağıda sayılan davalar hakkında verdikleri kararlar, başka kanunlarda aksine hüküm bulunsa dahi Danıştayda, kararın tebliğinden itibaren otuz gün içinde temyiz edilebilir" hükmü.

"Temyiz dilekçesi" başlıklı 48. maddesinin 6. fıkrasında, temyizin kesin bir karar hakkında olması hâlinde, kararı veren merciin, temyiz isteminin reddine karar vereceği; ilgili merciin bu kararına karşı, tebliğ tarihini izleyen günden itibaren yedi gün içinde temyiz yoluna başvurulabileceği.

7. fıkrasında ise, temyizin kesin bir karar hakkında olduğunun anlaşılması durumunda, 6. fıkrada sözü edilen kararın, dosyanın gönderildiği Danıştay'ın ilgili dairesince kesin olarak verileceği kurala bağlanmıştır.

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Uyuşmazlıkta; davacı tarafından, ... Bulvarı ... Camii önünde ücretli park uygulamasına geçilmesine ilişkin Samsun Büyükşehir Belediye Meclisi'nin ... tarih ve ... sayılı kararının iptali istemiyle açılan davada, dava konusu işlemin, genel niteliğe haiz düzenleyici işlem niteliğinde olmadığından, 2577 sayılı Kanun'un 46. maddesi kapsamında yer almadığı ve temyiz istemine konu Bölge İdare Mahkemesi kararının temyiz yolu açık olmayan "kesin" kararlardan olduğu anlaşıldığından, temyiz isteminin incelenmesine yasal olanak bulunmamaktadır.