Danıştay 9. Daire E.2003/1295 K.2005/2399

İstemin Özeti

1998-2001 yıllarına ilişkin olarak salınan ön işletme ruhsat harcı ile kesilen ağır kusur ve vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istemiyle açılan davayı.

492 sayılı Harçlar Kanununun 108. maddesinde, imtiyazname, ruhsatname ve diplomalardan bu Kanuna bağlı (8) sayılı tarifede yazılı olanların harca tabi olduğu, 109. maddesinde, imtiyazname, ruhsatname ve diploma harçlarının, kendilerine bu belgelerin verildiği kişilerce ödeneceği, (8) sayılı tarifenin III/3. bendinde, ön işletme ruhsatnamelerinin her yıl, bentte belirtilen tutar üzerinden tahsil edileceği, 113. maddesinde de, bu harçların peşin olarak alınacağının hükme bağlandığı, olayda, yükümlünün mermer sahası işletme talebi üzerine adına düzenlenen ön işletme ruhsatını kendisine yapılan tebligata rağmen almadığı,

maden siciline tescil edilen ön işletme ruhsatının 28.1.2002 tarihinde iptal edildiği ve ruhsat harcının yatırılmadığının anlaşıldığı, bu durumda, yukarıda anılan hükümlere göre ön işletme ruhsat harçları peşin olarak alınan harçlardan olduğundan ve cevher ocağı hiç işletilmemiş olsa dahi ödenmesi zorunlu olduğundan, salınan bu harçta isabetsizlik görülmediği,

ancak, harcın tarifeye bağlı olarak alınması ve ilgili idarenin bilgisi dışında da kalamayacağı karşısında kesilen ağır kusur cezasının kusur cezasına çevrilmesinin icap ettiği gerekçesiyle kısmen kabul ederek ön işletme ruhsat harcı ile vergi ziyaı cezasını onayan, ağır kusur cezasını kusur cezasına çeviren. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararının.

Harçlar Kanununun 127. maddesine göre, harçların tamamı peşin olarak ödenmeden harca mevzu olan işlemin yapılmayacağı, kendilerine ön işletme ruhsatı verilmediği, verilmeyen ruhsat için de harç ödenmeyeceği, harca konu edilen alanda herhangi bir çalışma yapılmadığı ileri sürülerek bozulması istenilmektedir.

Savunmanın Özeti : Savunma verilmemiştir. Danıştay Savcısı …'ün Düşüncesi : İdare ve vergi mahkemelerince verilen kararların temyizen incelenerek bozulabilmesi için, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 49 uncu maddesinin birinci fıkrasında belirtilen nedenlerin bulunması gerekmektedir. Temyiz dilekçesinde öne sürülen hususlar, söz konusu maddede yazılı nedenlerden hiçbirisine uymadığından, istemin reddi ile temyiz edilen Mahkeme kararının onanmasının uygun olacağı düşünülmektedir.

Tetkik Hakimi …'ın Düşüncesi : İleri sürülen iddialar usule ve hukuka uygun Vergi Mahkemesi kararının bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmadığından temyiz isteminin reddi gerekeceği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA