Danıştay 9. Daire E.2019/4454 K.2022/1139

Dava konusu istem: Tasfiye Halindeki … Dersanesi Özel Eğitim Öğretim Kurumları ve Yayıncılık İnşaat Turizm Tarım Anonim Şirketi'ne ait vergi borçlarının tahsili amacıyla kanuni temsilci sıfatıyla davacı adına düzenlenen … tarih ve … sayılı ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; kanuni temsilci sıfatıyla davacı adına düzenlenen dava konusu ödeme emri içeriğindeki borçlardan, davacının kanuni temsilci olduğu döneme rastlamayan 2016/Kasım dönemine ait 31,50-TL ile 2016/Mart-Mayıs dönemine ait 17,80-TL, 31,50-TL damga vergisinde hukuka uyarlık bulunmadığı,

belirtilen kısımlar haricindeki vergi borçlarının davacının kanuni temsilci olduğu 3/02/2007-11/02/2016 tarihleri arasındaki dönemlere ilişkin olması nedeniyle ödeme emrinin bu kısımlarında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle dava konusu ödeme emrinin, 2016/Kasım dönemine ait 31,50-TL ile 2016/Mart-Mayıs dönemine ait 17,80-TL ve 31,50-TL damga vergisine ilişkin kısmının iptaline, diğer kısımları yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının kabule ilişkin kısmı hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Savunma ve istinaf başvuru dilekçelerinde ileri sürülen iddiaların tekrar edildiği belirtilerek kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.