Danıştay 9. Daire E.2020/122 K.2022/3916

Dava konusu istem: Davacı adına, yatırım hesabının bulunduğu bankaya 1999 yılında el konulmasından sonra hesabındaki paranın mahkeme kararıyla faiziyle kendisine ödenmesi nedeniyle elde ettiği faiz gelirini "menkul sermaye iradı" olarak kayıt ve beyan dışı bıraktığından bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak re'sen tarh edilen 2013 yılı gelir vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davalı idarece menkul sermaye iradı niteliğinde olduğu sonucuna ulaşılan faiz tutarının, davacının bankaya yatırdığı paraya, bankaya 1999 yılında el konulması ve fona devredilmesi nedeniyle erişememesi, paranın zamanında iade edilmemesi ve/veya zamanında ödenmemesi nedeniyle uğradığı zarar karşılığı 3095 sayılı Kanun uyarınca Mahkemece ödenmesine hükmedilen temerrüt faizi niteliğinde olduğu, söz konusu faizin Gelir Vergisi Kanununun 75. maddesi uyarınca menkul sermaye iradı olarak nitelendirilmesinin mümkün olmadığı sonucuna ulaşıldığından, dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve kaldırılmasını gerektiren bir neden bulunmadığı gerekçesiyle 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca davalının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Mahkeme kararı sonucu davacıya ödenen faizin, "alacak faizi" olduğu ve 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 75. maddesi kapsamında menkul sermaye iradı olarak değerlendirilmesi gerektiğinden dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.