Danıştay 9. Daire E.2020/1866 K.2022/4060

Dava konusu istem: Davacı adına, 2011 yılında yapmış olduğu gayrimenkul satışlarını beyan etmediğinden bahisle takdir komisyonu kararına dayanılarak 2011/Ağustos ve Aralık dönemleri için re'sen tarh edilen katma değer vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; vergilendirmede gerçek mahiyetin ortaya konulması amacıyla Mahkemelerince farklı tarihlerde verilen ara kararlara rağmen, davalı idarece davacı tarafından ilgili dönemde satılan mesken sayısına ilişkin somut delil sunulamadığı görüldüğünden, dava konusu tarhiyatın maddi ve hukuki dayanağının idarece ortaya konulamadığı anlaşıldığından, yeterli araştırma ve inceleme yapılmadan takdir edilen matrah farkı üzerinden salınan dava konusu cezalı tarhiyatta hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne cezalı tarhiyatın kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacının beyannamesinin gerçek durumu yansıtmadığının tespiti sebebiyle adına yapılan vergi ziyaı cezalı tarhiyatın usul ve yasaya uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.