Danıştay 9. Daire E.2020/3509 K.2022/587

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından, 07/11/2017 tarihli borç döküm listesi ile öğrenilen 2010/Ağustos-Aralık dönemlerine ilişkin vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun aradığı şekle uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşılan vergi ziyaı cezasının, 31/12/2015 tarihinin sonuna kadar tebliğ edilmesi gerekirken, usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilemediği, bu haliyle tahsil zamanaşımına uğradığı anlaşıldığından davanın kabulüne karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Vergi usul Kanunu'nda tebliğe ilişkin hususların düzenlendiği, ancak ilan yoluyla tebliğ yapılmasının süre yetersizliği nedeniyle mümkün olmadığı durumlarda nasıl işlem yapılacağına yönelik 213 sayılı Kanun'da düzenleme olmadığından genel kanun niteliğindeki 7201 sayılı Tebligat Kanunu'ndaki düzenlemelerin dikkate alınması gerektiği, 7201 sayılı Kanun'un "Diğer Mali Tebligat" başlıklı 51. maddesinde yer alan, "mali tebliğler, kendi kanunlarında sarahat bulunmayan hallerse, bu kanunun umumi hükümlerine tevkifan yapılır" hükmü uyarınca, davacı şirkete 7201 sayılı Kanun uyarınca yapılan tebliğin geçerli olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'IN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.