Danıştay 9. Daire E.2020/49 K.2022/1613

sayılı kararının, temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: Davacı adına yasayla öngörülen sınırın üstünde kalan bir kısım ödemelerin banka, benzeri finans kurumları ve posta idarelerince düzenlenen belgelerle tevsik edilemediğinin tespit edildiğinden bahisle hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 213 sayılı Yasa'nın mük. 355. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; dava dilekçesindeki beyanlar ve cezanın kesilmesine neden olan olayla ilgisi açık bulunan şirket vekilinin ifadeleri göz önünde bulundurulduğunda yasayla öngörülen sınırı aşan bir kısım ödemelerin elden yapıldığı konusunda taraflar arasında ihtilaf bulunmadığının anlaşıldığı, aksini ispat eden herhangi bir bilgi ve belgenin dosyaya sunulmadığınından uyuşmazlık konusu özel usulsüzlük cezasında hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Borçlusunun icralık olduğu bu sebeple tesvik zorunluluğuna uymayarak elden tahsilat yapmak zorunda kaldığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'İN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.