Danıştay 9. Daire E.2020/5468 K.2022/4914

Dava konusu istem: Davacı adına, … İthalat İhracat Temizlik İnsan Kaynakları İnş.Turz.Tarım San. ve Tic. Ltd. Şti’ye ait vergi borçlarının tahsili için kanuni temsilci sıfatıyla düzenlenen … tarih ve …-… sayılı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: …. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla;davacıya ödeme emri tebliğinden sonra asıl borçlu şirket adına üç ayrı aracın tescilinin yapılmış olması karşısında, asıl borçlu şirket hakkında yeterli mal varlığı araştırması yapıldığından söz edilemeyecek olması nedeniyle, asıl borçlu şirkete ait vergi borçlarının kanuni kanuni temsilci sıfatıyla davacıdan tahsili için düzenlenen dava konusu ödeme emirlerinde hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu ödeme emirlerinin iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanun'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı adına, … İthalat İhracat Temizlik İnsan Kaynakları İnş.Turz.Tarım San.ve Tic.Ltd.Şti’nden tahsil edilemeyen vergi borçlarının tahsili için kanuni temsilci sıfatıyla ödeme emri düzenlenmesinin hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.