Danıştay 9. Daire E.2020/5757 K.2022/4489

Dava konusu istem: Asıl borçlu … Gıda Turizm İnşaat Tarım Pazarlama Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin 2013 ila 2018 yıllarının değişik dönemlerine ait çeşitli vergi ve yargı harcı borçlarının tahsili amacıyla, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 153/A maddesi uyarınca müteselsil sorumlu sıfatıyla davacı adına düzenlenen … tarih ve … ilâ … sayılı ödeme emirleri ile … tarih ve … ila … sayılı ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…. K:… sayılı kararıyla; davacı şirketin ortağı ve müdürü olan …'ın, hakkında sahte fatura düzenlemekten vergi tekniği raporu bulunan.

Gıda Turizm İnşaat Tarım Pazarlama Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin 21/11/2016 - 26/06/2018 tarihleri arasında ortağı ve müdürü olduğu, davacı şirketten teminat istenmesine ilişkin işlemin tebliği üzerine davacı şirket tarafından bu işleme karşı dava açılmadığı dolayısıyla ödeme emirlerine karşı açılan davada ilgili şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu üzerine bir değerlendirme yapılamayacağı, verilen otuz günlük süre içerisinde ilgili şirketin borçlarının da ödenmediği ve …'ın davacı şirketteki statüsünü devam ettirdiğinin sabit olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde dava konusu ödeme emirlerinin toplam tutarının,

davacı şirketten teminat istenmesine ilişkin işlemin tarihi olan 12/07/2018 tarihi itibariyle. Gıda Turizm İnşaat Tarım Pazarlama Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinin tahakkuk etmiş ve vadesi geçmiş toplam vergi borcu olan 639.926,93 Türk lirası kısmında hukuka aykırılık, aşan kısmında ise hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kısmen kabulüne, kısmen reddine, ödeme emirlerinin toplam tutarının 639.926,93 Türk lirasını aşan kısmının iptaline karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti:Davalı idarenin istinaf başvurusuna ilişkin dilekçesinde ileri sürülen iddialar, mahkeme kararının, davanın kısmen kabulüne dair hüküm fıkrasının dayandığı gerekçe ve nedenler karşısında, yerinde ve bu hüküm fıkrasının kaldırılmasını gerektirecek nitelikte görülmediği gerekçesiyle davalı idarenin istinaf başvurusunun reddine; asıl borçlu.

Gıda Turizm İnşaat Tarım Pazarlama Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi adına sahte fatura düzenlediği yolundaki vergi tekniği raporuna dayanılarak yapılan cezalı tarhiyatlarına karşı açılan davada söz konusu tarhiyatların kaldırılmasına karar verildiği,

ortada 213 sayılı Vergi Usul Kanununun 153/A maddesi uyarınca davacıdan teminat istenmesini ve müştereken ve müteselsilen sorumlu tutulmasını gerektiren bir borç bulunmadığı dikkate alındığında, aynı vergi tekniği raporundaki tespitlerden hareketle müteselsil sorumlu sıfatıyla davacı adına düzenlenen dava konusu ödeme emirlerine karşı, davacı iddialarının 6183 sayılı Kanunun 58. maddesinde yer alan borcum yoktur iddiası kapsamında değerlendirilmesi gerekeceğinden, dava konusu ödeme emirlerinin 639.926,93 Türk Lirasına isabet eden kısmında da hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulüne,

mahkeme kararının davanın reddine ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılarak, ödeme emirlerinin 639.926,93 Türk Lirasına isabet eden kısmı bakımından davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Asıl borçlu şirketin tahakkuk etmiş vergi borçlarının tahsili amacıyla müteselsil sorumluluk kapsamında düzenlenen dava konusu ödeme emirlerinin ve yapılan iş ve işlemlerin hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'İN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.