Danıştay 9. Daire E.2021/3622 K.2023/330

Dava konusu istem: Davacı adına, faiz karşılığı borç para vererek tefecilik faaliyetinde bulunmak suretiyle elde ettiği faiz gelirini kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2014 yılı gelir vergisi ve 2014 yılının tüm dönemlerine ilişkin geçici vergi ile bu vergiler üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: .......

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ve geçici vergiye bağlı olarak kesilen vergi ziyaı cezası yönünden; davacının ilgili yıllara ilişkin faiz gelirinin hesaplanmasında faiz ödeyen borçluların beyan ettikleri faiz tutarının ortalaması alınmak suretiyle faiz oranının bulunduğu, beyan olmayan faiz gelirlerinde Danıştay kararlarında belirtilen %20 faiz oranı uygulandığı, faiz tutarının her dönem için ayrı ayrı hesaplandığı,

hesaplanan faiz geliri üzerinden gelir vergisi tarh edildiği ve davacı tarafından süresinde beyan edilip ödenmediği sabit olan gelir vergisinin zamanında tahakkuk etmemesi nedeniyle vergi ziyaı cezası kesilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı, geçici vergi aslı yönünden; mahsup döneminin geçmiş olması sebebiyle geçici vergi aslının tahakkuk ettirilmeyeceği belirtilmiş olmasına rağmen geçici vergi aslının da dava konusu edildiği anlaşıldığından,

bu kısım yönünden davanın incelenmeksizin reddi gerektiği gerekçesiyle dava konusu vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ile gelir geçici vergileri üzerinden hesaplanan vergi ziyaı cezaları yönünden davanın reddine, geçici vergisi asılları yönünden davanın incelenmeksizin reddine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Vergi Mahkemesi kararının, bir kat vergi ziyaı cezalı gelir vergisi ve geçici vergi üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezası yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkrasında hukuka aykırılık bulunmadığından, bu kısma ilişkin davacı istinaf başvurusunun reddine, geçici vergi aslına ilişkin hüküm fıkrasına yönelik istinaf başvurusu yönünden.

Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120. maddesinde, mahsup süresi geçtikten sonra kesinleşen geçici vergilerin terkin edileceği hükmüne yer verildiği, olayda, davalı idarece yapılmış terkin işlemi bulunmadığı gibi, ihbarnameye geçici verginin tahakkuk ettirilmeyeceğinin yazılmasının tarhiyatın terkini anlamına gelmeyeceği, dolayısıyla, davanın tarhiyata karşı açıldığı göz önünde bulundurulduğunda, mahsup süresi geçen geçici vergi aslı tarhiyatında hukuka uygunluk bulunmadığı,

bu durumda, geçici vergi aslına ilişkin tarhiyatın kaldırılması gerekirken, bu kısım yönünden davanın incelenmeksizin reddine karar veren Mahkeme kararında yasal isabet bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun kısmen kabulüne, Mahkeme kararının geçici vergi aslına ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasına, bu kısım yönünden davanın kabulüne ve geçici vergi aslının kaldırılmasına karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Mahsup süresi geçmiş geçici vergi aslının Gelir Vergisi Kanunu'nun mükerrer 120. maddesi uyarınca tahakkuk ettirilmeyeceği, gecikmeli faizin hesaplanabilmesi için ihbarnamede teknik zorunluluk nedeniyle yer aldığı, ihbarnamede yer almasının davacı mükellef bakımından hukuki sonuç doğurmayacağı, vergi inceleme raporunda yer alan tespitler dikkate alınarak ilgili mevzuat uyarınca yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'NIN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.