Danıştay 9. Daire E.2021/3909 K.2022/5561

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiği yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2018 yılının tüm dönemlerine ilişkin re'sen tarh edilen geçici vergi ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

Geçici verginin, cari vergilendirme döneminin gelir vergisine mahsup edilmek üzere 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nda belirtilen esaslara göre ve cari dönemin gelir vergisi oranında tarh ve tahakkuk ettirilen bir vergi olduğu, diğer yandan, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanununun geçici vergiye ilişkin mükerrer 120. maddesinin 4. fıkrasına göre, mahsup döneminin geçmiş olması nedeniyle terkin edilmesi gereken geçici vergi üzerinden ceza kesilmesi gerekmekte ise de;

geçici verginin yıllık vergiye mahsuben peşin alınan bir vergi olması ve yıllık olarak verilen beyannamede beyan edilen matrah üzerinden vergi hesaplanması nedeniyle, geçici vergi nedeniyle üç kat değil bir kat vergi ziyaı cezası uygulanması gerektiği, bu nedenle, mahsup dönemi geçen geçici vergi aslının, aranması mümkün olmadığından, dava konusu geçici verginin hukuka aykırı olduğu, dava konusu vergi ziyaı cezalı geçici verginin matrahı yönünden bağlı olduğu 2018 yılına ilişkin vergi ziyaı cezalı gelir vergisine karşı açılan davada, Mahkemelerince verilen … tarih ve E:.

K:… sayılı kararla, sahte belge düzenleme suretiyle elde edilen komisyon geliri nedeniyle yapılan cezalı tarhiyatın hukuka uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, bu durumda geçici vergi üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının, bir katına isabet eden kısmında hukuka aykırılık, bir katı aşan kısmında ise hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, dava konusu geçici vergi aslı ile geçici vergi aslı üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasının bir katını aşan kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Dava konusu vergi ziyaı cezalı geçici verginin dayanağı olan 2018 yılına ilişkin vergi ziyaı cezalı gelir vergisine karşı açılan davada ...

Vergi Mahkemesi'nin … tarihinde verilen E:…, K:… sayılı kararla davanın reddine karar verildiği, bu karara karşı yapılan istinaf başvurusu sonucu Dairelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla, davacının istinaf başvurusunun kabulüne, Mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın kabulüne, dava konusu vergi ziyaı cezalı gelir vergisinin kaldırılmasına karar verildiğinden,

aynı hukuki neden ve gerekçelerle dava konusu 2018 yılının tüm dönemlerine ilişkin geçici vergi üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezasına yönelik Mahkeme kararının, bir kat vergi ziyaı cezası yönünden davanın reddine ilişkin hüküm fıkrasında hukuka uyarlık, bir katı aşan vergi ziyaı cezası ile geçici vergi aslı bakımından ise davanın kabulüne ilişkin hüküm fıkrasında sonucu itibarıyla hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı idarenin istinaf başvurusunun reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulüne, Mahkeme kararının, bir kat vergi ziyaı cezasına ilişkin hüküm fıkrasının kaldırılmasına,

bu kısım yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ile davacının düzenlediği faturaların sahte olduğunun tespit edildiği, yapılan işlemlerin hukuka uygun olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.