Danıştay 9. Daire E.2021/4106 K.2023/346

Dava konusu istem: Davacı tarafından, kurum kazancının tespitinde yurtdışı harcamalarına ilişkin olarak götürü gider indiriminin uygulanması gerektiği ihtirazi kaydıyla verilen beyanname üzerine 2019 yılı için tahakkuk ettirilen kurumlar vergisinin 631.419,85-TL tutarındaki kısmının kaldırılması ve fazladan ödenen tutarın yasal faiziyle iadesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla.

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 40/1. maddesine göre, mükelleflerin ticari kazancın elde edilmesi ve idame ettirilmesi için yapılan ve Kanunen tevsiki mecburi olan giderlerinin yanı sıra, ihracat faaliyetleri nedeniyle döviz olarak elde ettikleri hasılatın binde beşini aşmamak şartıyla yurt dışındaki bu işlerle ilgili giderlerine karşılık olmak üzere götürü olarak hesapladıkları giderleri de indirebilmelerine imkan tanındığı, yasal olarak başkaca herhangi bir koşulun aranmadığı, mükelleflere Kanun ile tanınan indirim hakkını Tebliğ ile sınırlamanın hukuka aykırı olduğu sonucuna varıldığı;

olayda, davacının ihracat faaliyetleri nedeniyle döviz olarak elde ettiği hasılatın binde beşine tekabül eden ve götürü şekilde hesaplanan tutarın kurum kazancının tespitinde indirim olarak dikkate alınması içerikli ihtirazi kaydının kabul edilmemesi sonucu bu kısma ( ihracat faaliyetleri nedeniyle döviz olarak elde ettiği hasılatın binde beşine tekabül eden ve götürü gider olarak hesaplanan tutar) ilişkin olarak tahakkuk ettirilen dava konusu kurumlar vergisinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne,

ihtirazi kayıtla verilen 2019 yılına ilişkin kurumlar vergisi beyannamesinde 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 40/1. maddesi uyarınca ihracat hasılatının binde beşine tekabül eden ve götürü şekilde hesaplanan tutara isabet eden kurumlar vergisi tahakkukunun iptali ile ödenen kurumlar vergisinin tahsil tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte iadesine karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının usul ve esas bakımından hukuka uygun olduğu belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca davalının istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu'nun 40/1. maddesi ve 194 Seri Numaralı Gelir Vergisi Genel Tebliği kapsamında yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.