Danıştay 9. Daire E.2022/1235 K.2022/2298

Dava konusu istem: Davacı şirket tarafından harcamalara katılma payı adı altında ödenen 533.265,00-TL'nin iadesi istemiyle yapılan başvurunun reddine yönelik davalı idare işleminin iptali ve ödenen tutarın faizi ile iadesi istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı tarafından ulaşıma katkı payı adı yatırılan bedelin, davacı şirkete ait inşaat projesinin yol ve trafiğe getireceği yük gözönünde bulundurularak davalı idarece ileride yapılacak altyapı hizmetlerinin maliyetine katkıda bulunmak üzere davalı idareye ödendiği, söz konusu bedelin davalı idarece kamu gücü kullanılmaksızın davacı tarafından verilen taahhütname uyarınca ödendiği görüldüğünden taraflar arasındaki özel hukuk ilişkisinden kaynaklandığı sonucuna varılan uyuşmazlığın çözümünde adli yargı yerinin görevli olduğu gerekçesiyle 2577 sayılı Kanun'un 14/3-a ve 15/1-a maddeleri uyarınca davanın görev yönünden reddine karar verilmiştir..

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davacı tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Katılım paylarına ilişkin uyuşmazlıkların görüm ve çözümünde görevli mahkemenin Vergi Mahkemeleri olduğu iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.