Danıştay 9. Daire E.2022/3963 K.2023/3650

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura ve müstahsil makbuzu düzenleyerek komisyon geliri elde ettiğinden bahisle hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2018/Ağustos dönemine ilişkin katma değer vergisi ile tekerrür hükümleri uygulanarak kesilen üç kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: V… Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı hakkında düzenlenen .. tarih ve … sayılı Vergi Tekniği Raporu ile 2019-A-5861/12 sayılı vergi inceleme raporunda yer alan tespitlerin birlikte değerlendirilmesinden; davacının komisyon karşılığı sahte fatura ve müstahsil makbuzu düzenlediği sonucuna varıldığı, öte yandan, aynı hukuki olaydan kaynaklanan, davacı adına, komisyon geliri üzerinden hesaplanarak tarh edilen 2018 yılına ait kurumlar vergisine karşı açılan davada.

Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararı ile davanın kurumlar vergisi yönünden reddine karar verildiği görüldüğünden dava konusu üç kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinde hukuka aykırılık bulunmadığı; dava konusu vergi ziyaı cezasına uygulanan tekerrüre 26/02/2018 tarihinde kesinleşen vergi ziyaı cezasının esas alındığı;

ancak tekerrüre esas alınan vergi ziyaı cezasının kesinleşme tarihini takip eden yılın başından başlamak üzere, 01/01/2019 tarihinden itibaren kesilen vergi ziyaı cezalarına uygulanabileceği, dava konusu 2018 hesap döneminde uygulanamayacağı dikkate alındığında, tekerrür hükümlerinin uygulanmasında hukuka uyarlık görülmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, dava konusu vergi ziyaı cezasının tekerrür nedeniyle artırılan kısmını kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflarca ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

213 sayılı Kanun'un 339. maddesinde yer alan "... cezanın kesinleştiği tarihi takip eden yılın başından başlamak üzere..." ibaresinin tekerrürün uygulanacağı iki veya beş yıllık sürenin sona ereceği tarihin tespitiyle ilgili olduğu, ilk fiil için kesilen cezanın kesinleştiği tarihten itibaren takip eden yılın başına kadar olan süre içinde de aynı nev'iden bir ceza kesilmesini gerektiren fiilin işlenmesi durumunda anılan maddeye uygun şekilde cezanın artırımlı olarak uygulanması gerektiği, beş yıllık sürenin sonradan kesilecek cezanın hangi tarihten itibaren kesilmesi gerektiğini belirtmekte olduğu,

cezayı gerektiren eylemin ortaya çıktığı dönemin beş yıllık süre içinde olması gerektiğini ifade etmediği, düzenlemede ceza kesilecek döneme ilişkin herhangi bir belirleme yapılmadığı iddiasıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.