Danıştay 9. Daire E.2022/4005 K.2023/3944

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2017 yılına ilişkin re'sen tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi, 2017 yılı tüm dönemleri geçici vergi ile bu vergiler üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezalarının ve 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca kesilen özel usulsüzlük cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; olayda, re'sen tarh edilen bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatı ile geçici vergiler üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezalarının ... 'e ait POS cihazı aracılığıyla yapılan tahsilatlara isabet eden kısmı yönünden hukuka aykırılık bulunmadığı, dava konusu cezalı tarhiyatların 2017 yılı kaydi envanter çalışması sonucu re'sen tarh edilen kısmı yönünden ise, inceleme elemanı tarafından kaydi envanter farkının davacının alış ve satış faturaları bilgilerinden hareketle yapıldığı, ancak, söz konusu belgelerden ...'e ait ...

Bankası pos cihazıyla yapılan ve kayıt dışı bırakıldığı anlaşılan tutarlar dikkate alındığında, davacının belgelerinin kaydi envantar neticesinde doğru bir sonuca ulaşması için elverişli olmadığı, öte yandan, yapılan kaydi envanterde, ...'e ait pos cihazı aracılığıyla yapılan satışların dönem içi kaydi envanter satışlarına dahil edilmediği, bu durumun dahi kaydi envantar çalışmasının sağlıksız sonuç vereceğini gösterdiğinden, kaydi envanter sebebiyle yapılan vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatı ile kurumlar geçici vergileri üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı,

vergi/ceza ihbarnamelerinde geçici vergi aslının aranılmayacağının belirtilmesi sebebiyle geçici vergi aslı yönünden hüküm kurulması halinde davacı hakkında hukuksal sonuç doğurmasına olanak bulunmadığı gerekçesiyle geçici vergi aslı yönünden karar verilmesine yer olmadığı sonucuna varıldığı, ceza gerektiren her bir eylemin ve eylemle fail arasındaki bağlantının açıklıkla saptanması ve eylemin bütün unsurlarıyla ortaya konulması gerekli olduğu halde, faturanın verilmediği,

alınmadığı ya da gerçek meblağdan farklı meblağa yer verildiği yolunda Yasanın aradığı anlamda gerçekleştirilmiş somut bilgiler ihtiva eden bir tespit yapılmadığından dava konusu özel usülsüzlük cezasında hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, kısmen karar verilmesine yer olmadığına, dava konusu, vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatı ile geçici vergiler üzerinden kesilen bir kat vergi ziyaı cezalarının kaydi envanter çalışması sonucu tespit edildiği belirtilen tutara isabet eden kısmı ile özel usulsüzlük cezasının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirket hakkında düzenlenen vergi inceleme raporuyla, bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığının tespit üzerine idarece tesis edilen işlemlerin hukuka uygun olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NIN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.