Danıştay 9. Daire E.2022/4279 K.2024/798

Dava konusu istem: Davacının inşa ettiği binasının bulunduğu parselin diğer iki parselle tevhid edilerek, tek parsel oluştuğu halde bu doğrultuda bildirim verilmediğinden bahisle 2014 ila 2019 yılları için re'sen tarh edilen emlak(bina) vergisi ile taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payları ile kesilen vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti:. Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; dosyanın incelenmesinden, davacı tarafından mülkiyeti Çanakkale Organize Sanayi Bölgesi Müteşebbüs Teşebbüs Başkanlığına ait Çanakkale, Merkez,.

Köyünde bulunan tapunun … pafta, … parselinde kayıtlı taşınmazı üzerine bina inşa edildiği, inşaatın 13/03/2008 tarihinde bitirildiği, davacı tarafından söz konusu bina için verilen emlak vergisi bildirimine istinaden davacı adına emlak(bina) vergisi tahakkuklarının yapıldığı, 1319 sayılı Kanunun 5/f maddesi uyarınca 2013 yılı sonuna kadar olan vergilerin terkin edildiği,

çeşitli tarihlerde davacı tarafından yapılan muafiyet başvurularına davalı idarece olumlu yanıt verilerek düzeltme yapıldığı bildirilmesine rağmen 2014 yılı ve devamına ait vergilere herhangi bir muafiyet hali isabet ettirilmeksizin yapılan cezalı tarhiyat üzerine bakılmakta olan davanın açıldığı görülerek, davaya konu dönemler itibarıyla değerlendirme yapılması gerektiğinden, dava konusu 2014, 2015, 2016, 2017/I dönemlerine ait emlak(bina) vergileri ve taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payı yönünden: davacı tarafından Çanakkale, Merkez,.

Köyünde bulunan tapunun … pafta … no'lu parselde kayıtlı taşınmaz üzerine inşa edilen binanın inşaatının sona erdiği 13/03/2008 tarihinde yürürlükte bulunan 1319 sayılı Kanunun 5/f maddesinde, "inşaatın bitimini takip eden takvim yılı başından itibaren 5 yıl süreyle geçici muafiyet" öngörüldüğünden, geçici muafiyet halinin 2013 takvim yılı sonunda sona erdiği, bu nedenle mezkur binanın 2014 yılından itibaren bu muafiyet hükümden yararlanmasının mümkün olmadığı;

yine davacı tarafından, mülkiyeti Çanakkale Organize Sanayi Bölgesi Müteşebbüs Teşebbüs Başkanlığına ait arsanın, 1319 sayılı Kanunun 15/d maddesi hükmü uyarınca davacı lehine tapuda tescil edildiği tarihe kadar vergiden muaf olduğu iddia edilmişse de bahsi geçen maddenin "arazi vergisi"ne yönelik muafiyet hükmü içerdiği, dava konusu verginin ise "bina vergisi" olduğu, bu nedenle binanın anılan madde hükmünden yararlanmasının da söz konusu olamayacağı; ayrıca, dosyada mübrez yapı kullanım izin belgesine göre binanın … parsel üzerinde inşa edildiği,

inşadan sonra …, … ve … parseldeki taşınmazlar üzerinde tevhit işlemi yapılarak ... parsel no'lu taşınmazın oluştuğu, tevhit işleminin 1319 sayılı Kanun'un 33'üncü maddesinin 7'nci fıkrası hükmüne göre vergi değerini tadil eden sebeplerden olduğu, dolayısıyla davalı idarece sadece ... parseldeki arsanın değil yeni oluşan … parseldeki arsanın yüz ölçümünü dikkate alınarak bina vergisi hesaplanmasının mevzuata uygun olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde davacı adına 2014 ila 2017/I dönemlerine ilişkin olarak gerçekleştiren tarhiyatta hukuka aykırılık bulunmadığı,

ara kararına cevaben gönderilen yazıda, Mahkemelerinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararına istinaden bu başlık altındaki vergilere yönelik düzeltme ve terkin yapıldığı bildirilmişse de bahsi geçen davanın bu başlık altındaki vergilerin takip ve tahsili amacıyla düzenlenen ödeme emrine karşı açıldığı, yapılan düzeltme ve terkinin ödeme emrinin iptali üzerine yapıldığı, düzeltme tarihinden sonra görülmekte olan işbu davaya konu ihbarnamelerin tanzim ve tebliğ olunduğu anlaşıldığından, bahsi geçen düzeltmelerin işbu davayla ilgisi olmadığı sonucuna varılarak anılan düzeltme fişlerine itibar edilmediği,

2017/II, 2018 ve 2019 dönemlerine ait emlak(bina) vergileri ve taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payı ve vergi ziyaı cezaları yönünden; davacı tarafından organize sanayi bölgesinde inşa edilen ve kiraya verilmeksizin kendisi tarafından sanayi faaliyetinin icrasında kullanılan bina için 1319 sayılı Kanun'un "Daimi muaflıklar" başlıklı 4'üncü maddesinin (m) fıkrasına 18/06/2017 tarihli 7033 sayılı Kanunun 10'uncu maddesiyle eklenen ve 01/07/2017 tarihinde yürürlüğe giren hükümdeki şartların gerçekleştiği dikkate alındığında, mezkur binanın,

hükmün yürürlük tarihinden itibaren emlak(bina) vergisinden daimi olarak muaf tutulması gerekirken, aksi düşünceyle davacı adına 2017/II, 2018 ve 2019 dönemlerine ilişkin olarak tarh olunan emlak(bina) vergileri, taşınmaz kültür varlıkları korunmasına katkı payları ve vergi ziyaı cezalarında hukuka uygunluk bulunmadığı, öte yandan, davalı idarece ara karara cevaben, muafiyete yönelik düzeltme fişlerinin tanzim olunduğu belirtilerek birer örneği yazı ekinde sunulmuşsa da, yazıda, vergilerin açıkça terkin edildiğinin belirtilmediği,

düzeltme fişlerinden vergilerin sıfırlanıp sıfırlanmadığı tam olarak anlaşılmadığından bu düzeltme fişlerine itibar edilmediği, 2014, 2015, 2016, 2017/1 dönemlerine ilişkin olarak kesilen vergi ziyaı cezaları yönnden.

1319 sayılı Emlak Vergisi Kanun'unun 32. maddesinde yapılan değişiklik ile 09.04.2002 tarihinden itibaren beyanname verme zorunluluğu kaldırılarak vergiyi tadil eden sebebin meydana gelmesi durumunda bildirim verilmesi esası getirildiği, Emlak Vergisi bildirimi verilmesi gereken hallerde mükellef tarafından bildirim verilmemesi halinde, verginin idarece tarh edileceği kuralı benimsendiği halde vergi ziyaı cezası kesileceğine dair bir düzenlemeye yer verilmediği hususları birlikte değerlendirildiğinde; davalı idarece 2002 yılı ve sonraki yıllarda yapılan tarhiyatlar için vergi ziyaı cezası kesilmesi mümkün olmadığından,

davacı adına 2014, 2015, 2016, 2017/1 dönemlerine ilişkin olarak kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine, dava konusu 2017/II, 2018 ve 2019 dönemlerine ait emlak(bina) vergileri ve taşınmaz kültür varlıklarının korunmasına ait katkı payları ile 2014 ila 2019 yıllarına ilişkin vergi ziyaı cezalarının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve kararın kaldırılmasını gerektirecek yasal bir neden bulunmadığı belirtilerek tarafların istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

2017/II ila 2019 dönemlerine ilişkin kararın hukuka aykırı olduğu, zira dosyaya sundukları eksilten düzeltme fişleri ile genel hesap kartından anlaşılacağı üzere bu kısımların terkin edildiği, bu nedenle davanın tamamıyla reddi gerektiği iddialarıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.