Danıştay 9. Daire E.2022/4714 K.2023/4885

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, 2019 yılında motorin satışlarından elde ettiği bir kısım hasılatını kayıt ve beyan dışı bıraktığı yolunda düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak re'sen tarh edilen 2019/Nisan-Aralık dönemlerine ilişkin katma değer vergisi ile kesilen bir kat vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin ... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla. 2019 yılına ilişkin bir kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisine karşı açılan dava da, Mahkemelerinin ... tarih ve E:....

K:... sayılı kararı ile %6 karlılık oranını aşan tutardan kaynaklanan vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi yönünden davanın kabulüne, %6 karlılık oranına göre tarh edilen vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi yönünden ise davanın reddine karar verildiğinden, aynı hukuki sebep ve gerekçe uyarınca, dava konusu cezalı katma değer vergisinin;

%6 kârlılık oranı üzerinden hesaplanan matrah farkından kaynaklanan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisine ilişkin kısmında hukuka aykırılık, söz konusu oranı aşan tutardan kaynaklanan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisine ilişkin kısmında ise hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine; dava konusu vergi ziyaı cezalı katma değer vergisinin %6 karlılık oranını aşan tutardan kaynaklanan kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: Davacı hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden inceleme elemanınca; davacı şirketin alış satışlarına ilişkin defter kaydı ile beyanlarının uygun olduğu, motorin emtia türüne ilişkin yapılan kaydi envanter sonucu ortaya çıkan farkın da cüz'i olduğu ve kesafet oranlarından kaynaklanabileceğinin belirtildiği, dönem sonu kayıtlarına değerleme hesaplamalarını doğru intikal ettirdiği,

yasal kayıtlarında 320-Satıcılar hesabıyla 331-Ortaklara borçlar hesabı işleyişinde eleştirilecek bir hususun bulunmadığının belirtilmesine rağmen davacı şirketin yıllık ortalama %2,55703 kârlılık oranıyla faaliyetini sürdürdüğü, EPDK verilerine göre, sektör kârlılık oranının %14,94436 olduğu,

bu nedenle davacı şirketin kârlılık oranının da %14,94436 olması gerektiği kabul edilmek suretiyle kayıt dışı hasılat elde ettiğinden bahisle dava konusu cezalı tarhiyatlar yapılmış ise de başkaca açık ve somut bir tespit ve hukuken geçerli deliller ortaya konulmadan, davacı şirketin salt kârlılık oranının sektör kârlılık oranından düşük olduğundan bahisle kayıtdışı hasılat elde ettiği varsayımıyla davacı şirket adına 2019 yılına ilişkin olarak yapılan cezalı tarhiyatta hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun kabulüne, Vergi Mahkemesi kararının,

%6 kârlılık oranı üzerinden hesaplanan matrah farkından kaynaklanan bir kat vergi ziyaı cezalı katma değer vergisine ilişkin kısmı kaldırılarak, bu kısım bakımından davanın kabulüne karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Vergi tekniği raporunda ayrıntılarıyla açıklandığı üzere, mükellefin kayıt dışı bir ticari faaliyetinin bulunduğu, ilgili kayıt dışı faaliyeti yasal kayıt ve beyanlarına intikal ettirmediği, kayıt dışı satılan emtiaya ait tutarlara ait vergisel yükümlülüklerden kaçınma yoluna girdiği, kamu yararını gözetmediği, yasal beyanlarında ilgili faaliyetten elde edilen kazancın vergilendirilmediği, ilgili kazanca ait fatura fiş vb. Belge düzenlemediği, mükellefin vergisel yükümlülüklerden kaçınmak suretiyle kamu zararına sebep olduğu iddialarıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Yasal dayanaktan yoksun olan temyiz isteminin reddi gerektiği yolundadır.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.