Danıştay 9. Daire E.2023/4508 K.2024/2309

Dava konusu istem: Davacı şirket adına, hakkında düzenlenen vergi tekniği raporu ve vergi inceleme raporuna istinaden bir kısım alımlarının sahte faturalara dayandığı ve düzenlediği bir kısım faturanın sahte olduğundan bahisle 2017 yılına ilişkin olarak re'sen tarh edilen kurumlar vergisi ile 2017 yılının tüm dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarh edilen geçici vergiler ile kesilen üç kat vergi ziyaı cezalarının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin... tarih ve E:..., K:... sayılı kararıyla; davacı hakkında düzenlenen ... tarih ve... sayılı Vergi Tekniği Raporu'ndaki tespitlerin incelenmesinden, davacı tarafından, ihtilafa konu ham madde satışına ilişkin düzenlenen faturaların komisyon geliri elde etmek amacıyla düzenlenen sahte faturalar olduğu sonucuna varıldığından, dava konusu üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi tarhiyatının, Danıştay içtihatları da dikkate alınarak, davacının sahte belge düzenlemek suretiyle elde ettiği belirlenen komisyon gelirleri üzerinden hesaplanan kısımlarında hukuka aykırılık görülmediği;

davacının ilgili dönemde fatura aldığı şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporunun incelenmesinden, herhangi bir mal/hizmet teslimine dayanmayan sahte fatura olduğu sonucuna varıldığından dava konusu üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisinin, anılan faturada yer alan tutarın maliyetlerden sayılmayarak indirimlerden çıkarılması suretiyle hesaplanan kısmında hukuka aykırılık görülmediği.

193 sayılı Kanunun mükerrer 120. maddesi uyarınca mahsup dönemi geçen ve mahsup imkanı kalmayan geçici vergi asılları için tarhiyat yapılamayacağından dava konusu geçici vergi tarhiyatlarında hukuka uygunluk bulunmadığı; geçici vergi asılları üzerinden kesilen üç kat vergi ziyaı cezaları yönünden, davacı şirket adına, elde edilen komisyon geliri üzerinden ve 2017/Şubat geçici vergi dönemi için fazladan gider olarak gösterdiği tutar üzerinden hesaplanan geçici vergi asılları üzerinden 2017 yılı tüm dönemlerine ilişkin olarak vergi ziyaı cezaları kesilmesi gerektiği,

ancak geçici verginin yıllık vergiye mahsuben alınan peşin bir vergi olması nedeniyle yol açılan geçici vergi kaybından dolayı bir kat vergi ziyaı cezası kesilmesi gerektiği göz önüne alındığında, söz konusu vergi ziyaı cezalarının bir kata kadar olan kısmında hukuka aykırılık, bir katı aşan kısmında ise hukuka uyarlık bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne kısmen reddine; davacı şirket adına 2017 yılı tüm dönemlerine ilişkin olarak re'sen tarh edilen geçici vergi aslı üzerinden kesilen vergi ziyaı cezasının bir katı aşan kısmının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve taraflarca ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 45. maddesinin 3. fıkrası uyarınca istinaf başvurularının reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı şirket hakkında düzenlenen vergi tekniği raporundaki tespitler doğrultusunda hammadde satışlarına ilişkin düzenlediği satış faturalarının gerçek bir mal teslimi ve hizmet ifasına dayanmadığı, bir kısım mal alışının ise sahte fatura kullanmak suretiyle belgelendirildiğinin anlaşıldığı, vergi ziyaına 213 sayılı Kanunun 359. maddesinde yer alan fiillerle sebebiyet verilmesi nedeniyle üç kat vergi ziyaı cezası kesilmesinde hukuka aykırılık olmadığı iddialarıyla kararın aleyhe olan kısmının bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'NİN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.