Danıştay 9. Daire E.2023/7086 K.2023/4416

Dava konusu istem: Davacı adına, sahte fatura düzenlemek suretiyle komisyon geliri elde ettiğinden bahisle düzenlenen vergi inceleme raporuna dayanılarak 2018 yılı için re'sen tarh edilen kurumlar vergisi ile 2018 yılının tüm dönemlerine ait geçici vergi ve 2018/Ocak-Şubat dönemine ait geçici vergi üzerinden üç kat, diğer dönemlere ait geçici vergi ile kurumlar vergisi üzerinden ise tekerrür hükümleri uygulanarak üç kat kesilen vergi ziyaı cezasının kaldırılması istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesi kararının özeti: ...

Vergi Mahkemesinin … tarih ve E:…, K:… sayılı kararıyla; davacı hakkında 2017 ve 2018 yıllarına ilişkin olarak düzenlenen … tarih ve … sayılı Vergi Tekniği Raporu'ndaki ve bu raporun atıfta bulunduğu … tarih ve … sayılı Görüş ve Öneri Raporu'ndaki tespitlerin birlikte değerlendirilmesinden, 2017 yıllık üretim kapasitesinin sanayi odası tarafından 5.701.104 kg hesaplanmasına rağmen üretim miktarının 44.573.936 kg , 2018 yılında üretim kapasitesinin 7.652.799 kg olmasına rağmen, üretim miktarının 27.914.700 kg olduğu,

madeni yağ imalatında kullanılan %1 oranındaki madeni yağ atıklarının tamamının hakkında sahte belge düzenleme nedeniyle vergi tekniği raporu bulunan mükelleflerden olduğu, satışı yapılan ürünlerin sevkiyatının hiç yapılmadığının tespit edilmesi, iş yerinde yapılan fiili envanter çalışmasında nihai ürün bulunmaması, satışlarla orantılı ambalaj malzemesi alınmadığı, elektrik faturalarının, yapmış olduğu üretim ile uyumlu olmaması,

ham madde alışlarının organizasyon dahilinde olduğu belirtilen firmalardan yapması ve üretmiş olduğu ürünlerin satışlarını da organizasyon dahilindeki firmalara yapmış olduğu değerlendirildiğinde davacı şirketin vergi kaçırmak amacıyla örgütlenen organizasyon yapısının imalat kısmında yer aldığı ve organizasyon dahilinde imalat faaliyeti olmadığı halde varmış gibi sahte belge kullandığı ve düzenlediği sonucuna varıldığı,

ancak gerçek bir üretim yaptığı tespit edilen 920.912,15TL gibi yüksek tutarlı özel tüketim vergisi ödeyen, çalışanı, aracı bulunan davacı şirketin, özel tüketim vergisi mallar açısından kapalı bir organizasyon yapısı içerisinde yer aldığı ve organizasyon kapsamında özel tüketim vergisi kaçakçılığına zemin hazırlamak maksadıyla faaliyet gösterdiği dikkate alındığında, ilişkili firmalara fatura verilmesi için komisyon aldığının kabul edilmesinin iktisadi, ticari ve teknik icaplara aykırı olduğundan, dava konusu üç kat vergi ziyaı cezalı kurumlar vergisi ile geçici vergiler üzerinden kesilen vergi ziyaı cezalarında hukuka uyarlık bulunmadığı,

davalı idarece yapılmış terkin işlemi bulunmadığı gibi, ihbarnameye geçici verginin tahakkuk ettirilmeyeceğinin yazılmasının tarhiyatın terkini anlamına gelmeyeceği, dolayısıyla iş bu davanın tarhiyata karşı açıldığı göz önünde bulundurulduğunda, mahsup süresi geçen geçici vergi aslının tarh edilmesinde hukuka uygunluk bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne dava konusu vergi ve cezaların kaldırılmasına karar verilmiştir.

Bölge İdare Mahkemesi kararının özeti: İstinaf başvurusuna konu Vergi Mahkemesi kararının hukuka ve usule uygun olduğu ve davalı idare tarafından ileri sürülen iddiaların söz konusu kararın kaldırılmasını sağlayacak nitelikte görülmediği belirtilerek istinaf başvurusunun reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı hakkında düzenlenen … tarih ve … sayılı Vergi Tekniği Raporu'nda ve bu raporun atıfta bulunduğu … tarih ve … sayılı Görüş ve Öneri Raporu'nda tespit edilen hususlar doğrultusunda davacı adına yapılan işlemlerde hukuka aykırılık bulunmadığı iddiasıyla kararın bozulması istenilmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Savunma verilmemiştir.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ …'IN DÜŞÜNCESİ: Temyiz isteminin reddi ile usul ve yasaya uygun olan Bölge İdare Mahkemesi kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay Dokuzuncu Dairesince, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Bölge idare mahkemelerinin nihai kararlarının temyizen bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, dilekçede ileri sürülen temyiz nedenleri kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.