Danıştay İdare Dava Daireleri Kurulu E.2023/532 K.2023/2989

2-... Bakanlığı VEKİLİ: ...

İSTEMİN KONUSU

Danıştay Onikinci Dairesinin 28/03/2022 tarih ve E:2018/4600, K:2022/1473 sayılı kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.

YARGILAMA SÜRECİ

Dava konusu istem: 25/08/2017 tarih ve 30165 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanan Kamu Görevlilerinin Geneline ve Hizmet Kollarına Yönelik Mali ve Sosyal Haklara İlişkin 2018 ve 2019 Yıllarını Kapsayan 4. Dönem Toplu Sözleşmenin Sağlık ve Sosyal Hizmet Koluna İlişkin Üçüncü Bölümünün "Bazı sağlık tesislerinde görevli tabip dışı personele döner sermaye ek ödemesi” başlıklı 23. maddesinin, birinci basamak sağlık kurumlarında görev yapan tabip dışı personele de uygulanması istemiyle yapılan başvurunun reddine yönelik Sağlık Bakanlığının ... tarih ve ... sayılı işleminin iptali istenilmiştir.

Daire kararının özeti: Danıştay Onikinci Dairesinin 28/03/2022 tarih ve E:2018/4600, K:2022/1473 sayılı kararıyla;

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 70.. 209 sayılı Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Kurumları ile Esenlendirme (Rehabilitasyon) Tesislerine Verilecek Döner Sermaye Hakkında Kanun'un 5/1..

14/02/2013 tarih ve 28559 (mükerrer) sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumuna Bağlı Sağlık Tesislerinde Görevli Personele Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 4/1/(cc).; söz konusu yönetmeliği yürürlükten kaldıran 04/03/2020 tarih ve 31058 sayılı Resmî Gazete'de yayınlanan Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Tesislerinde Görevli Personele Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmeliğin 4/1/(ee)..

15/11/2013 tarihli Sağlık Bakanlığı Birinci Basamak Sağlık Kurum ve Kuruluşlarının Açılması, Kapatılması ve Bunlara Ad Verilmesi Hakkında Yönerge'nin 2/(d). madde hükümleri aktarıldıktan sonra,

Mevzuatın incelenmesinden, sağlık hizmet sunucularının, birinci, ikinci ve üçüncü basamak sağlık kuruluşları olarak sınıflandırıldığı; resmi kurum tabiplikleri, sağlık ocakları, dispanserler, 112 acil servisleri, ana-çocuk sağlığı ve aile planlaması merkezlerinin birinci basamak sağlık kuruluşları; eğitim ve araştırma hastanesi olmayan Devlet hastaneleri, özel dal hastaneleri, diğer resmi kurum hastanelerinin ikinci basamak sağlık tesisleri; eğitim ve araştırma hastaneleri, özel dal eğitim ve araştırma hastaneleri ile üniversite hastanelerinin üçüncü basamak sağlık tesisleri olarak tanımlandığı;

gerek Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumuna Bağlı Sağlık Tesislerinde Görevli Personele Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmelik, gerekse anılan Yönetmeliği yürürlükten kaldıran Sağlık Bakanlığına Bağlı Sağlık Tesislerinde Görevli Personele Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmelik'te, sağlık tesisinin, üniversiteler ile birlikte kullanılan hastaneler de dâhil olmak üzere ikinci ve üçüncü basamak sağlık hizmeti veren kurumları ifade ettiğinin anlaşıldığı,

Her ne kadar, davacı Sendika tarafından, birinci basamak sağlık kuruluşlarının “sağlık tesisi” olmadığını iddia etmenin mümkün olmadığı; öte yandan, 4. Dönem Toplu Sözleşme'de, Türkiye Kamu Hastaneleri Kurumuna Bağlı Sağlık Tesislerinde Görevli Personele Ek Ödeme Yapılmasına Dair Yönetmelik’te yer alan, “sağlık tesisi” tanımının değil, sağlık hizmeti veren tüm sağlık kurumlarının kast edildiği ileri sürülmekte ise de, yasal düzenlemeler incelendiğinde; 4. Dönem Toplu Sözleşme'de yer alan söz konusu ifadenin, sağlık tesisi tanımı içerisinde yer almayan birinci basamak sağlık kuruluşlarını kapsamadığı sonucuna ulaşıldığı,

Bu durumda, 4. Dönem Toplu Sözleşme'nin 23. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde sayılanlar hariç olmak üzere Gaziantep, Kilis, Hatay ve Şanlıurfa illerinde bulunan sağlık tesislerinde çalışan diğer personel için öngörülen yüzde 180 oranındaki ek ödemenin, birinci basamak sağlık kurumlarında görev yapan tabip dışı personele uygulanmasına olanak bulunmadığından, davacı Sendika tarafından yapılan başvurunun reddine yönelik dava konusu işlemde hukuka aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

TEMYİZ EDENİN İDDİALARI

Davacı Sendika tarafından, davanın reddi için gerekçe gösterilen her iki Yönetmeliğin de ikinci ve üçüncü basamak sağlık tesisleri için düzenlenmiş olduğu, bu durumun birinci basamakta sağlık tesisi olmadığı anlamına gelmeyeceği, birinci basamakta da teşhis, tanı ve tedaviye ilişkin hizmetler yürütülmekte olduğu, sağlık tesisi olmanın gereğinin yerine getirildiği, ayrıca birinci basamakta çalışanlara da döner sermaye ek ödemesi yapılmakta olduğu; davalı idarenin dava konusu işlemde kamu menfaati değerlendirmesini yapmadığı; dava konusu işlemin ölçülülük ve hukuk devleti ilkelerine aykırı olduğu ileri sürülmektedir.

KARŞI TARAFIN SAVUNMASI

Davalı idareler tarafından, temyizi istenilen Daire kararında hukuka aykırılık bulunmadığı, bu karara karşı haksız ve mesnetsiz olan temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerektiği savunulmuştur.

DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİ ...'ÜN DÜŞÜNCESİ

Temyiz isteminin reddi ile Daire kararının onanması gerektiği düşünülmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Karar veren Danıştay İdari Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

HUKUKİ DEĞERLENDİRME

Danıştay dava dairelerinin nihai kararlarının temyizen incelenerek bozulması, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 49. maddesinde yer alan; "a) Görev ve yetki dışında bir işe bakılmış olması, b) Hukuka aykırı karar verilmesi, c) Usul hükümlerinin uygulanmasında kararı etkileyebilecek nitelikte hata veya eksikliklerin bulunması" sebeplerinden birinin varlığı hâlinde mümkündür. Temyizen incelenen karar usul ve hukuka uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.