Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu E.1996/375 K.1997/97

Hüküm veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Genel Kurulunca, dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanununun 46 ncı maddesinin (2) işaretli fıkrasında; özel yasalarda ayrı süre gösterilmeyen hallerde temyiz süresinin otuz gün olduğu kurala bağlanmış, 8 inci maddesinin (3) işaretli fıkrasında ise yasada yazılı sürenin bitmesinin çalışmaya ara verme zamanına rastlaması halinde bu sürelerin, ara vermenin sona erdiği günü izleyen tarihten başlayarak yedi gün uzamış sayılması kabul edilmiştir.

2577 sayılı Yasanın 61 inci maddesinin ilk fıkrası ve aynı Yasaya 4124 sayılı Yasa ile eklenen Geçici 3 üncü madde uyarınca idari yargı yerleri, her yıl Temmuz ayının yirmisinden Eylül ayının beşinci gününün mesai bitimine değin çalışmaya ara vermektedir. Yukarıda değinilen kurallardan dolayı temyiz süresinin Temmuz ayının yirminci günü ile Eylül ayının beşinci günü arasına rastlayan bir tarihte sona erdiği durumlarda bu süre, aynı yılın 12 Eylül günü mesai bitimine değin uzamış sayılmaktadır.

Dosyanın incelenmesinden; temyiz istemine konu yapılan ısrar kararının temyiz edene 29.6.1996 gününde tebliğ edildiği, temyiz dilekçesinin ise 13.9.1996 gününde ... Vergi Mahkemesinde kayda girdiği saptanmaktadır. Engeç 12 Eylül 1996 gününde yapılması gereken temyiz başvurusunun bu tarihten bir gün sonra yapıldığı anlaşıldığından, istemin incelenmesine olanak bulunmamaktadır.