KÜNYE
Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu 2018/1121 E., 2019/362 K.·T.C. Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu
- Karar tarihi
- 12 Haziran 2019
- Esas No
- 2018/1121
- Karar No
- 2019/362
- Temyiz eden (davalı)
- —
- Vekili
- —
- Karşı taraf (davacı)
- —
- İstemin konusu
- ... Vergi Mahkemesinin, … tarih ve E:…, K:… sayılı ısrar kararının temyizen incelenerek bozulması istenilmektedir.
- Yargılama süreci
- —
Karar Metni
540 kelime·3 dk okuma·6 bölüm
Dava konusu istem: Vergi mükellefiyeti 19/02/2005 tarihi itibariyle re'sen terkin edilen davacı tarafından, söz konusu tarihin 30/04/2002 olarak düzeltilmesi istemiyle dava açılmıştır.
Mahkemenin ilk kararının özeti: ... Vergi Mahkemesinin, … tarih ve E:…, K:… sayılı kararında aşağıdaki hukuksal nedenler ve gerekçeye yer verilmiştir:
Odun-kömür satışı faaliyetinden dolayı ... Vergi Dairesi mükellefi olan davacının mükellefiyeti, 19/02/2005 tarihli yoklamada işi terk ettiğinin tespiti üzerine aynı tarih itibariyle terkin ettirilmiştir. Davacının son beyanının 2002/Nisan dönemine ilişkin olması nedeniyle faaliyetine devam edip etmediğinin tespiti amacıyla iş yeri adresinde davalı idare tarafından yapılan 19/02/2005 tarihli yoklamada; adreste …. adlı şahsın oto tamiri faaliyetinde bulunduğu ve adı geçen şahsın davacının 30/04/2002 tarihinde ayrıldığını beyan ettiği tespit edilmiştir. Ayrıca davacının 2002/Nisan dönemi sonrasında vergisel yükümlülüklerini (beyanname verme gibi) yerine getirmediği hususu idarece de kabul edilmektedir.
30/04/2002 tarihinden itibaren iş yerini terk eden ve bu tarihten itibaren vergisel hiçbir işlem (beyanname verme gibi) yapmayan davacının faaliyetini sürdürüp sürdürmediğinin tespiti için, ilgili mevzuat çerçevesinde hiçbir araştırma ve işlem yapılmamıştır.
Davacının 30/04/2002 tarihinden sonra ticari faaliyete devam ettiği yönünde somut tespitlerin bulunmaması karşısında, mükellefiyet terk tarihinin 19/02/2005 olarak kabul edilmesi yönünde tesis edilen davalı idare işleminde hukuka uygunluk bulunmadığı sonucuna ulaşan vergi mahkemesi dava konusu işlemi iptal etmiştir.
Daire kararının özeti: Davalı idarenin temyiz istemini inceleyen Danıştay Dördüncü Dairesinin, 12/02/2018 tarih ve E:2015/10310, K:2018/1367 sayılı kararında aşağıdaki hukuksal nedenler ve gerekçeye yer verilmiştir:
Mahkeme kararının dayanağını teşkil eden yoklama tutanağında, iş yeri adresinde ... adlı şahsın oto tamiri faaliyetinde bulunduğu ve adı geçen şahsın davacının 30/04/2002 tarihinde ayrıldığını beyan ettiği tespitine yer verilmişse de, söz konusu tutanak davacı tarafından imzalanmıştır.
Ayrıca, davacı tarafından 2002/Nisan dönemi sonrasında vergisel yükümlülüklerin (beyanname verme gibi) yerine getirilmemesi faal olmadığına ilişkin bir karine teşkil etmemektedir.
Bu durum karşısında, davacının mükellefiyet terk tarihinin 19/02/2005 olarak kabul edilmesi yönünde tesis edilen davalı idare işleminde hukuka aykırılık bulunmadığından aksi yöndeki mahkeme kararının bozulması gerekmektedir.
Israr kararının özeti: Mahkeme, aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ilk kararında ısrar etmiştir.
TEMYİZ EDENİN İDDİALARI
Davacı tarafından işi bırakma bildiriminde bulunulmamıştır. Davacının vergisel yükümlülüklerini yerine getirmemesi faaliyetinin sona erdiğine ilişkin bir karine teşkil etmemektedir. İdarece tesis edilen işlemde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.
KARŞI TARAFIN SAVUNMASI
Savunma verilmemiştir.
DANIŞTAY TETKİK HÂKİMİNİN ... DÜŞÜNCESİ
Temyiz isteminin reddi gerektiği düşünülmektedir.
TÜRK MİLLETİ ADINA
Karar veren Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulunca, Tetkik Hâkiminin açıklamaları dinlendikten ve dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:
HUKUKİ DEĞERLENDİRME
Danıştay Dördüncü Dairesinin yukarıda yer verilen kararının dayandığı aynı hukuksal nedenler ve gerekçeyle ısrar kararının bozulması gerekmektedir.
X - KARŞI OY
Temyiz dilekçesinde ileri sürülen iddialar, dayandığı hukuksal nedenler ve gerekçe karşısında vergi mahkemesi kararının bozulmasını gerektirecek nitelikte bulunmadığından, istemin reddi gerektiği oyu ile karara katılmıyoruz.
Danıştay Vergi Dava Daireleri Kurulu, E. 2018/1121, K. 2019/362, 12 Haziran 2019 tarihli karar · Kaynak: Danıştay Karar Arama