Antalya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2023/500 K.2023/746

Mahkememizde görülmekte olan İtirazın İptali davasının yapılan açık yargılaması sonunda,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davalı hakkında fatura alacağına dayalı olarak Antalya ... İcra Müdürlüğü’nün ...

E. sayılı dosyası ile ilamsız icra takibi başlatıldığını ancak davalı tarafın haksız ve mesnetsiz olarak alacağı sürüncemede bırakmak amacıyla icra takibine itiraz ettiğini ve takibin durduğunu, müvekkilinin ... ve ... sektöründe faaliyet göstermekte olup, ... ve ..., tarımsal amaçlı ... alım-satım işleri ile iştigal olmakta olduğunu, davalı-borçlu yanın, müvekkilinin ticari faaliyeti kapsamına giren ürünlerin temini hususunda müvekkili ile anlaştığını ve çeşitli ürünlerin teminini müvekkili aracılığı ile sağladığını,

davalı- borçlu yan tarafından sipariş edilen ürünlerin müvekkili tarafından eksiksiz ve süresi içerisinde teslim edilerek anlaşma şartlarına uygun hareket edildiğini, malın tesliminden sonra mal/hizmet bedelinin ödenmesine yönelik davalı-borçlu yana on beş gün vade verilmiş olmasına karşın belirlenen vade üzerinden uzun bir süre geçtiği halde mal/hizmet bedeline ilişkin ...-TL'nin müvekkiline ödenmediğini, davalı taraf ile söz konusu bakiye bedelin ödenmesine ilişkin birçok kez görüşüldüğünü, ancak görüşmelerden sonuç alınamadığını belirterek,

itirazın iptali ile takibin devamına ve alacağın %20'sinden az olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Dava; İtirazın iptali davasıdır.

Tarafların uyuşmazlık noktasının Antalya ... İcra Müdürlüğü'nün ... Esas sayılı dosyasında davalı yanın itirazının iptalinin mümkün bulunup bulunmadığı, davacı yanın icra inkar tazminatına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplandığı anlaşılmıştır.

Mahkememizce tarafların tacir olup olmadığı hususunda araştırma yapılmak üzere Burdur Ticaret Sicil Müdürlüğü'ne, Burdur Esnaf ve Sanatkarlar Odası'na ve Çavdır Malmüdürlüğü'ne müzekkere yazılmış, gelen müzekkere cevapları dosya arasına alınmıştır.

Mahkemelerin görevi kanunla düzenlenir. Göreve ilişkin kurallar, kamu düzenindendir. 6100 sayılı HMK'nın 114/c maddesi uyarınca mahkemelerin görevi dava şartı olup, 115. maddesi uyarınca mahkeme dava şartlarının varlığını res'en araştırmakla yükümlüdür.

6102 sayılı TTK'nın 4. maddesinde, bu kanundan doğan hukuk davalarının ticari dava sayıldığı, aynı Kanunun 5. maddesinin ikinci fıkrasında, bir yerde ticaret mahkemesi varsa asliye hukuk mahkemesinin vazifesi içinde bulunan ve bu Kanunun 4. maddesi hükmünce ticari sayılan davalara ticaret mahkemesinde bakılacağı hususları düzenlenmiştir.

6102 sayılı TTK'nın 3. maddesinde, "Bu Kanunda düzenlenen hususlarla bir ticari işletmeyi ilgilendiren bütün işlem ve fiiller ticari işlerdendir." düzenlemesi getirilmiştir.

6102 sayılı TTK'nın 11. maddesinde; “Ticari işletme, esnaf işletmesi için öngörülen sınırı aşan düzeyde gelir sağlamayı hedef tutan faaliyetlerin devamlı ve bağımsız şekilde yürütüldüğü işletmedir. Ticari işletme ile esnaf işletmesi arasındaki sınır, Bakanlar Kurulunca çıkarılacak kararnamede gösterilir.'', 12. maddesine göre; “Bir ticari işletmeyi kısmen dahi olsa kendi adına işleten kimseye tacir denir.” Aynı Kanunun 15.maddesinde de; “İster gezici olsun ister bir dükkânda veya bir sokağın belirli yerlerinde sabit bulunsun, ekonomik faaliyeti sermayesinden fazla bedenî çalışmasına dayanan ve geliri 11'inci maddenin ikinci fıkrası uyarınca çıkarılacak kararnamede gösterilen sınırı aşmayan ve sanat veya ticaretle uğraşan kişi esnaftır" düzenlemesi bulunmaktadır.

5362 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar Meslek Kuruluşları Kanununun 3’üncü maddesinde, Esnaf ve sanatkâr, ister gezici ister sabit bir mekânda bulunsun, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayiciyi Belirleme Koordinasyon Kurulunca belirlenen esnaf ve sanatkar meslek kollarına dahil olup, ekonomik faaliyetini sermayesi ile birlikte bedeni çalışmasına dayandıran ve kazancı tacir veya sanayici niteliğini kazandırmayacak miktarda olan, basit usûlde vergilendirilenler ve işletme hesabı esasına göre deftere tâbi olanlar ile vergiden muaf bulunan meslek ve sanat sahibi kimseler olarak ifade edilmiştir.

19.02.1986 tarih ve 19024 sayılı Resmî Gazetede yayımlanan 25.01.1986 tarihli Bakanlar Kurulu Kararına göre; Vergi Usûl Kanununa istinaden birinci sınıf tacir sayılan ve bilanço esasına göre defter tutanlar ile işletme hesabına göre defter tutan ve birinci madde de belirtilenlerin dışında kalanların tacir ve sanayici sayılmaları kararlaştırılmıştır.

Vergi Usûl Kanununun 177. maddesinde; “Birinci Sınıf Tüccarlar” sayılmış olup bu maddedeki birinci sınıf tacirlerle ilgili şartları taşımayanlar ise ikinci sınıf tacir sayılırlar. İkinci sınıf tacirler ise; ticari işletme hesabına göre defter tutarlar.

21 Temmuz 2007 gün ve 26589 s. Resmi Gazete'de yayınlanan, Esnaf ve Sanatkâr ile Tacir ve Sanayicinin Ayrımına İlişkin Bakanlar Kurulu Kararı'nın 1/b maddesi ile de, "213 sayılı Vergi Usul Kanununa istinaden birinci sınıf tacir sayılan ve bilanço esasına göre defter tutanlar ile işletme hesabına göre defter tutan ve bu Kararın (a) bendinde belirtilenlerin dışında kalanların tacir ve sanayici sayılmaları..." kararlaştırılmıştır.

Tüm dosya kapsamı ve toplanılan delillerin bir bütün olarak değerlendirilmesi sonucunda; Dosya kapsamına alınan müzekkere cevaplarına göre; tarafların ticari işletme kaydı bulunmadığı, esnaf kaydının bulunduğu, davalı yanın faal vergi mükellefiyetinin bulunmadığı, davacı yanın ise; gerçek usulde mükellefiyet kaydı bulunduğundan faaliyetinin esnaf boyutunda olduğu, davanın alacak talebine ilişkin itirazın iptali davası olduğu, tarafların tacir olmadığı, uyuşmazlığın mutlak ticari davalardan da olmadığı, uyuşmazlığın genel hükümler çerçevesinde Asliye Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gereken davalardan olduğu anlaşıldığından davanın göreve ilişkin dava şartı noksanlığı nedeniyle usulden reddine karar vermek gerektiği sonuç ve kanaatine varılarak aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.

Katip ... · ¸e-imzalıdır Hakim ... · ¸e-imzalıdır