Bakırköy 5. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2023/97 K.2023/99

Davacı tarafından mahkememizde açılan davada yapılan açık yargılama sonunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili mahkememize sunmuş olduğu 30/01/2023 tarihli dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı şirketin ortağı ve yöneticisi olduğunu, şirketin 2005 yılında iki ortaklı olarak kurulduğunu, diğer ortağın .... uyruklu olduğu, şirketin kurulduğu tarihten itibaren hiçbir faaliyetinin bulunmadığını, şirket adına kayıtlı herhangi bir mal varlığının bulunmadığını, şirketin herhangi bir kamu kuruluşuna da borcu olmadığını, şirketin toplanıp karar da alamadığını, bu nedenlerle davalı şirketin tasfiyesiz haklı nedenle feshine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacı tarafından davalı aleyhine açılan davanın Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2017/2954 esas 2018/1935 karar sayılı ilamına göre basit yargılama usulüne tabi olduğu, bu bağlamda HMK 320/1 maddesi gereğince duruşma açılıp toplanacak delil bulunmadığından dosya üzerinden karar verilmiştir.

Şirkete ait sicil kaydının celp ve tetkikinde; şirketin merkez adresinin mahkememiz yargı sınırları içinde bulunduğu, bu bağlamda davaya bakma görev ve yetkisinin mahkememize ait olduğu, davacının şirket ortağı ve şirketi münferiden temsile yetkili olduğu anlaşılmıştır.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre; davacı tarafından davalı şirket aleyhine, şirketin kurulduğu tarihten itibaren herhangi bir faaliyetinin ve mal varlığının bulunmaması, şirket ortaklarının toplanıp karar alamaması nedeniyle tasfiyesiz fesih davası açtığı, TTK'da tasfiyesiz feshe imkan tanıyan herhangi bir düzenlemenin bulunmadığı,

bu bağlamda dava konusu şirketin tasfiyesiz feshinin istenemeyeceği, ancak davacı tarafın TTK geçici 7.maddesi kapsamında tasfiyesiz feshi ... isteyebileceği (Yargıtay 11.HD 2015/3195 esas 2015/4708 karar, Yargıtay 11.HD 2012/13505 esas 2013/11515 karar, İBAM 12.HD 2018/203-883 EK sayılı ilamlarında da belirtildiği üzere), bu nedenlerle davacı tarafından açılan tasfiyesiz fesih istemli davanın reddine karar vermek gerektiği kanaat ve sonucuna varılarak aşağıdaki hüküm kurulmuştur.