İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2025/577 K.2025/594

Mahkememizde görülmekte olan Tazminat (Ticari Nitelikteki Hizmet Sözleşmesinden Kaynaklanan) davasının yapılan açık yargılaması sonunda,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle: ... (...) kuruluşu olan ...

A.Ş., Türkiye geneline yayılan yetkili satıcı ağı ve deneyimli kadrosu ile ... yayını olsun veya olmasın çok sayıda yerel ve ulusal gazetenin ve değişik periyotlu yaklaşık 1000 adet yerli ve yabancı menşeli derginin dağıtım ve pazarlama faaliyetlerini yürüten Türkiye’nin en büyük dağıtım şirketlerinden biri olduğunu, kapatılan ...A.Ş. ise ulusal yayın yapmış olan ... 'nin yayın hakları sahibi olup terör örgütleriyle iltisaklı olması nedeniyle kapatıldığını, ... ile müvekkili şirket arasında ... başlangıç tarihli Dağıtım Sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşme ile, müvekkili ...

Tic. A.Ş.'ne ait ...'nin tüm ülke sathında (... dahil) dağıtımı ve teslimatı işini üzerine aldığını, ... Tic. A.Ş. ise, dağıtım hizmet bedeli ödemeyi kabul ettiğini, yine sözleşme ile, ...'nin tek dağıtıcılık hakkı münhasıran müvekkili geçtiğini, yaklaşık iki buçuk yıl boyunca sözleşme gereği ticari ilişki devam ettiğini, ancak ... A.Ş. tarafından, Dağıtım Sözleşmesi, haksız şekilde 03.02.2014 tarihinde feshedildiğini, Kapatılan ...Tic.

A.Ş.'nin sözleşmeye açık aykırılık teşkil eden, kusurlu ve dürüstlük kurallarına aykırı haksız feshi sebebiyle müvekkili davacının uğramış olduğu zararın tazmini için fazlaya ilişkin her türlü dava ve talep hakları saklı kalmak kaydıyla, 04.02.2014 – 28.10.2014 arasındaki dönemi kapsayacak şekilde şimdilik 3.344.103,60 TL’nin her bir haftalık fatura dönemine ait temerrüt tarihlerinden itibaren ayrı ayrı işleyecek avans faizi (3095 s.lı Yasa’nın 2.2 maddesi uyarınca) ile birlikte davalı yandan tahsilini, yargılama giderleri ve vekalet ücretinin davalı yana yükletilmesine; karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İNCELEME ve GEREKÇE: Dava dilekçesi, sair tüm evraklar hep birlikte incelenmiştir.

6102 sayılı Türk Ticaret Kanununun 11. maddesinin ikinci fıkrası "(2) Ticari işletme ile esnaf işletmesi arasındaki sınır, Cumhurbaşkanı kararıyla belirlenir." hükmünü amirdir. İlgili fıkrada her ne kadar ticari işletme ile esnaf işletmesi arasındaki sınırın Cumhurbaşkanı kararıyla belirleneceği ifade edilmişse de söz konusu fıkranın 2/7/2018 tarihli değişiklikten önceki hâlinde sınırın Bakanlar Kurulunca çıkarılacak kararnamede gösterileceği ifade edilmekteydi.

Nitekim 21.07.2007 tarihli, 26589 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Bakanlar Kurulu kararı ile söz konusu ayrımın ne şekilde yapılacağı açıklığa kavuşturulduğundan ve sonrasında Cumhurbaşkanlığı kararıyla bu hususta yeni bir düzenleme yapılmadığından, hâlen geçerliliğini koruyan Bakanlar Kurulu kararı doğrultusunda değerlendirme yapılmalıdır.

Anılan Bakanlar Kurulu kararı uyarınca, esnaf ve tacir ayrımı, esnaf faaliyetinin türüne göre 213 sayılı VUK’nin 177. maddesindeki parasal sınırlar esas alınarak belirlenir. Anılan ... sayılı Bakanlar Kurulu kararı uyarınca, sadece ikinci sınıf tacirlerin esnaf olarak kabulü söz konusu olabilir. Yani birinci sınıf tacirler hiç bir koşulda esnaf olarak kabul edilemez.

213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun 176. maddesine göre tüccarlar, birinci sınıf ve ikinci sınıf olmak üzere ikiye ayrılır. Birinci sınıf tüccarlar, bilanço esasına göre defter tutanlardır. İkinci sınıf tüccarların ise işletme hesabına göre defter tutanlardır.

VUK'nin 177. maddesinde ise kimlerin birinci sınıf tüccar olduğu açıklanmış olup birinci aşamada gelir esasına göre bir ayrım yapılmış, maddenin son fıkrasında ise tacirin gelirine hiç bakılmaksızın, ihtiyari olarak bilanço esasına göre defter tutmayı tercih eden tacirlerin de birinci sınıf tacir oldukları kabul edilmiştir. Bu yasal düzenlemelere göre, kanun gereği birinci sınıf tacir sayılan bir tacirin esnaf olarak kabulü mümkün değildir.

Salt ticari işletmenin ticaret siciline kayıtlı olmaması, esnaf odasına kayıtlı olması bu işletme sahibinin tacir sayılmamasını gerektirmez.

Dosyada mevcut bilgi ve belgelerden, davacı gerçek kişinin dava tarihi itibariyle, faaliyetinin VUK 177. madde 1. bent dahilinde olan işletme olduğu ve işletme defteri tuttuğunun ve 2.sınıf tacir olduğunun vergi dairesinden gelen müzekkere cevabında anlaşıldığı, tacir olmadığı ve esnaf kaydının bulunmadığının yine gelen müzekkere cevaplarından anlaşıldığı, 2.sınıf tacir sayılabilmesi için yıllık alım ve satımlarının VUK 177. madde 1. bent dahilinde miktarların yarısını aşması gerektiği, davacının işletmesinin 2024 yılı itibariyle bu tutarların yarısını aşmadığı anlaşılmıştır.

6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 4. maddesine göre; bir davanın ticari dava sayılması için, uyuşmazlık konusu işin, taraflarının her ikisinin birden ticari işletmesiyle ilgili olması ya da tarafların tacir olup olmadıklarına veya işin tarafların ticari işletmesiyle ilgili olup olmamasına bakılmaksızın Türk Ticaret Kanunu veya diğer kanunlarda o davaya Asliye Ticaret Mahkemesi'nin bakacağı yönünde düzenleme olmalıdır.

Yine, 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 19. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, taraflardan biri için ticari iş sayılan bir işin diğeri için de ticari iş sayılması, davanın niteliğini ticari hale getirmeyecektir. Zira, Türk Ticaret Kanunu, kanun gereği ticari dava sayılan davalar haricinde, ticari davayı ticari iş esasına göre değil, ticari işletme esasına göre belirlemiştir.

Asliye Ticaret Mahkemesinin görev alanı ticari davalardır. Ticari davalar ise 6102 sayılı TTK'nın 4. maddesinde sayılmıştır. Maddenin 1. fıkrasında "Her iki tarafın da ticari işletmesiyle ilgili hususlardan doğan hukuk davaları ve çekişmesiz yargı işleri.." ifadesi ile her iki tarafın ticari işletmesini ilgilendiren hususlardan doğan davalar nispi ticari davalar olduğu belirtilmiştir.

Davanın nispi ticari dava olması için, her iki tarafın tacir olması ve davanın konusunun her iki tarafın ticari işletmesi ile ilgili hususlardan doğması gerekmektedir.

Somut olayda; davalının kamu tüzel kişisi olduğu ve tacir sıfatının bulunmadığı, kamu tüzel kişiliğine haiz, tacir sıfatı bulunmayan tüzel kişilere karşı Asliye Hukuk Mahkemelerin de dava açılması gerektiği dolayısıyla görevli mahkemenin Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu anlaşıldığından mahkememizin görevsizliğine dair aşağıdaki şekilde hüküm tesis edilmiştir.

HÜKÜ M

Gerekçesi yukarıda ayrıntılı olarak izah edildiği üzere;

1-Davanın Mahkememizin görevsizliği sebebiyle görev dava şartı yokluğundan HMK 114/1-c ve 115/2 maddeleri uyarınca usulden REDDİNE,

2-HMK.nun 20. Maddesi gereğince kararın kesinleşmesinden itibaren 2 hafta içinde taraflardan birisinin başvurması halinde dava dosyasının görevli ve yetkili İSTANBUL ASLİYE HUKUK MAHKEMESİNE gönderilmesine, süresi içinde talep olmaması halinde dosyanın Mahkememizce resen ele alınarak davanın açılmamış sayılacağı hususunun ihtarına,

3-Harç ve yargılama giderinin görevli mahkemece değerlendirilmesine,

Başkan · ¸e-imzalıdır · Üye · ¸e-imzalıdır · Üye · ¸e-imzalıdır · Katip · ¸e-imzalıdır