İstanbul 14. Asliye Ticaret Mahkemesi E.2022/498 K.2024/412

Mahkememizde görülmekte olan Alacak (Taşınmaz Kira Sözleşmesinden Kaynaklanan) davasının yapılan açık yargılaması sonunda,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ/

İDDİA

Davacı vekilinin Mahkememize sunmuş olduğu dava dilekçesinde özetle; şüpheli ... (kafe sahibi) sıkışık olduklarını ve kafeyi elden çıkarmak istediklerini iletmiş ve davacı da kafeyi almak istediğini, bunun üzerine bir takım görüşmeler yapılmış ve şüpheli tarafa bir miktar para ev ve araba önerildiğini, bunun üzerine anlaşma yakınken mal sahibinin devir hakkının verip vermediğini sorduklarını, ...

Bey de devir hakkı olduğunu mal sahibinin Bodrum da olduğunu geldiğinde devir hakkını vereceğini iletmesi üzerine biz kendisinin hesabına 50.000 TL (ellibintürklirası) ödeme gerçekleştirdiğini, ancak mal sahibinin devir hakkı vermemesi üzerine ve corona virüsünün de ülkemiz de baş göstermesi üzerine anlaşamadıklarını, bu yüzden de kendisinden ödeme yaptıkları rakamı geri isteme zaruretinde bulunduklarını, 12.500 TL davacıya gönderilmiş ancak kalan 37.500 TL ve çalışanların maaş ödemesi vs. bunlar taraflarınca ödenmediğini,

davalı taraftan faizi ile birlikte fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 57.000 TL alacaklarının tahsilini ayrıca vekalet ücreti ve dava açılış masraflarının davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

SAVUNMA

Davalı vekilinin Mahkememize sunmuş olduğu cevap dilekçesinde özetle; öncelikle işbu davanın aynı kişi ve aynı konu hatta aynı dilekçe ile açılmış olduğundan derdestlik itirazını .... Asliye Ticaret Mahkemesinin 18/10/2021 tarihli, 2021/... Esas, 2021/...

Karar nolu kararı ile reddolmuş ve kesinleşmiş olduğundan kesin hüküm itirazını ileri sürdüklerin, bu yönde mahkemenin davayı usulden redde karar vermesini, dava esastan görülecekse; parasal sınırdan dolayı davanın basit yargılama usulüne tabi olması gerektiği, bu sebeple davanın belirsiz alacak ya da kısmi dava olarak açılamayacağı sebeple davanın usulden reddine karar verilmesini, davacı, dava konusu dekontların kendisine ait olduğunu ispatlayamadığını, bu sebeple davacı sıfatı yokluğundan reddine karar verilmesini, kabul anlamına gelmemek şartıyla, ödemeyi kendisinin yaptırttığını iddia etse bile,

ekte sunulan dava konusu dekontlarda bu yönde veya herhangi bir yönde açıklama olmadığından, yapılan ödemenin borcun tasfiyesi niteliğinde olduğu bahisle, Yargıtay kararları doğrultusunda davanın reddini, TMK m. 6 ile HMK m. 199 ve 200 gereği, yapılan ödemenin borç tediyesi dışında bir sebeple yapıldığının ispatı ancak senetle yapılabileceği için tanık delili ve whatsapp yazışmalarının mahkeme huzurunda delil olarak kabul edilmemesini, haksız ve mesnetsiz açılan bu davadan dolayı ortaya çıkan tüm yargılama giderleri ile vekalet ücretlerinin karşı tarafa bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ VE GEREKÇE

Mahkememize açılan iş bu dava alacak davasıdır.

Uyuşmazlık; taraflar arasındaki iş yeri devri sözleşmesinden kaynaklı davacının ödeme yapıp yapmadığı davalı tarafın belli bir dönem çalışanlarının ücretlerinin ve cafenin masraflarını karşılayıp karşılamadığı davacı ödeme yapmış ve iş yerinin masraflarını karşılamış ise davacının alacağının tutarının ne olduğu daha öncesinde taraflar arasında aynı konu ile ilgili dava bulunup bulunmadığı noktalarında toplandığı görülmüştür.

Tarafların dayandığı vakaların ispatı olarak delil olarak ileri sürdükleri, bank dekontlarının, Wathsaap yazışmalarının dosyaya sunulduğu görüldü.

Tüm dosya kapsamı ve yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda somut olay incelendiğinde; Dava ve cevap dilekçeleri ile dosyadaki diğer bilgi ve belgelerden anlaşıldığı üzere alacı sıfatı ile davacı, satıcı sıfatı ile davalı olamak üzere tarafların iş yeri devir sözleşmesi kurdukları ve daha sonrasında davacının sözleşemeden döndüğü uyuşmazlık dışıdır. Davacı taraf sözleşmeden dönme sebebi olarak, davalı tarafın , kafe malikinden üçüncü kişilere devir hakkının alınamamasını ileri sürümüştür. Diğer yönden taraflar arsındaki uyuşmazlığın dayandığı hukuki sebebi oluşturan anlaşmazlık davacının davalı tarafa gönderdiği paranın cayma parası mı yoksa bağlanma parası mı olduğu noktasındadır.

HMK 190 maddesinde " İspat Yükü iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir." ispat yükünü düzenleyen hükmü gereğince davacı devir alan taraf, ödemiş olduğu parayı bağlanma parası olarak ödediğinin ispat yükü altındadır.

Davacı ödemiş olduğu paranın bağlanma parası olduğuna ilişkin her hangi bir belge sunmadığı gibi, sözleşmenin kurulması için, davalı tarafın kafe malikinden üçüncü kişilere devir hakkı alacağına dairde her hangi bir belgede sunamamıştır. Taraflar arasındaki Watshsaap yazışmalarından davacının söz konusu kafeyi devraldığı hatta kafe çalışanlarının ücretini ödediği analaşmaktadır.

Bu hali ile davacının, mülk sahibinden devir hakkı alınmamış olmasına rağmen kafeyi devraldığı, devraldıktan sonra sözleşmeden döndüğü, sözleşmeden dönmesinin haklı gerekçesini de ispat edemediği anlaşıldığından davanın reddine karar verilerek aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.