Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi E.2026/721 K.2026/691

Taraflar arasındaki ihtiyati haciz kararına itiraz talebinin yargılaması sonunda ek kararda yazılı gerekçeyle ihtiyati haciz kararına itirazın reddine yönelik olarak verilen ara karara karşı ihtiyati haciz kararına itiraz eden vekili tarafından süresinde istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

TALEP

İhtiyati haciz kararına itiraz eden vekili itiraz dilekçesinde özetle; müvekkilinin ıslak imzasını içeren herhangi bir kefalet sözleşmesi veya kefalet taahhüdünün ihtar ekinde sunulmadığını, hesap kat ihtarnamesinde borcun sebebinin, muacceliyet şartlarının, talep edilen tutarın hangi hesaplamalara dayandığının açık şekilde ortaya konulmadığını, müvekkilinin geçerli bir kefalet sözleşmesinden doğan sorumluluğu bulunmadığını, kefaletin 10 yıl geçmesiyle kendiliğinden ortadan kalktığını, imzaya itiraz edildiğini, ihtiyati haczin mükerrer şekilde kullanıldığını, müvekkilini yerlemiş yerinin belli olduğunu, hileli işlemde bulunmadığını belirterek ihtiyati haciz kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece, ihtiyati haciz talep eden alacaklının alacağın dayanağı belgeler incelendiğinde yaklaşık ispat koşullarını taşıdığı, ihtiyati hacze itiraz eden vekili tarafından ileri sürülen itirazların İİK'nun 265. madde hükmünde sınırlı olarak sayılan itirazlar sebeplerinden olmadığı gerekçesiyle ihtiyati hacze itirazın reddine karar verilmiştir.

İSTİNAF SEBEPLERİ

İhtiyati haciz kararına itiraz eden vekili istinaf dilekçesinde özetle; somut olayda ihtiyati hacze konu tutar yaklaşık 3 milyon TL olmasına rağmen, uygulanan hacizlerin kapsamının bu tutarı açıkça aştığını, İİK'nun 85. maddesi anlamında tipik bir aşkın haciz durumunun ortaya çıktığını, bu konuda da şikayet başvurusunda bulunulduğunu, borcun müvekkilinin şahsi borcu olmadığını, söz konusu borcun müvekkilinin geçmişte diğer ortaklarla birlikte yer aldığı şirketlerin alacaklı bankadan kullandığı kredilerden kaynaklandığını,

bu şirketlerin ödeme güçlüğüne düştüğü ve haklarında konkordato süreci başlatılmış olup alacaklı bankanın bu koruma mekanizmasını bertaraf etmek amacıyla, müvekkilinin geçmişte tesis edilmiş ve hem fiilen hem de hukuken sona ermiş olan kefalet ilişkisini ileri sürerek doğrudan müvekkili aleyhine takip başlattığını, oysa müvekkilinin yaklaşık altı yıldır söz konusu şirketlerin yönetiminde yer almamakta olup kredi ilişkileriyle güncel hiçbir organik bağı bulunmadığını, kefalet ilişkisinin de zamanaşımı nedeniyle sona erdiğini,

genel kredi sözleşmelerine dayalı kefalet ilişkilerinin TBK'nun 598/3. maddesi uyarınca zamanaşımına uğradığını ve kendiliğinden sona erdiğini, 10.07.2014 tarihli genel kredi sözleşmesi bakımından kefalet süresinin dolduğu hususunun da göz ardı edildiğini, on yıllık azami süre dolmuş olmasına rağmen kefaletin devam ettiği varsayımıyla işlem tesis edildiğini, hukuken mevcut olmayan bir kefalet ilişkisine dayanılarak ihtiyati haciz kararı alınması ve bu kararın üstelik mükerrer şekilde infaz edilerek müvekkilinin tüm malvarlığına yayılması,

yalnızca hukuka aykırı değil, aynı zamanda açıkça ölçüsüz ve ağır bir müdahale niteliğinde olduğunu, ihtiyati haczin, teminat fonksiyonunu aşarak müvekkili bakımından açıkça cezalandırıcı bir etki doğurur hale geldiğini, somut olayda ihtiyati haciz koşullarının oluşmadığını, müvekkili yönünden muaccel bir borç bulunmadığı gibi, müvekkilinin kefil sıfatıyla sorumluluğunun da mevcut olmadığını, alacağın muaccel olmadığını, yaklaşık ispat şartıknın somut olayda gerçekleşmediğini, konkordato süreci,

mükerrer ihtiyati haciz uygulaması ve aşkın haciz birlikte değerlendirildiğinde ihtiyati haczin açıkça hukuka aykırı olduğunu belirterek ilk derece mahkemesi ek kararının kaldırılmasına, itirazın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

HUKUKİ NİTELENDİRME, DELİLLERİN VE İSTİNAF SEBEPLERİNİN DEĞERLENDİRİLMESİ

Talep; İİK'nun 257 vd. maddeleri uyarınca verilen ihtiyati haciz kararına itiraz istemine ilişkindir.

Lehine ihtiyati haciz kararı verilmesini talep eden banka vekili, genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan borcun ödenmediğini, hesabın kat edildiğini belirterek 4.901.172,16 TL nakit alacağın ve 1.155.950,00 TL gayri nakit alacak olmak üzere toplam 6.457.122,61 TL'nin tahsilini teminen borçlunun menkul ve gayrımenkul malları ile üçüncü kişilerdeki hak ve alacakları üzerine ihtiyati haciz konulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Anılan talep dayanağı olarak da banka ile talep dışı ... İnş ... A.Ş. arasında akdedilen 10/07/2014 tarihli 9.000.000,00 TL limitli, 06/06/2017 tarihli 13.500.000,00 TL limitli genel kredi sözleşmeleri ile 12/12/2025 tarihli hesap kat ihtarnamelerini ibraz etmiştir. Talebe dayanak genel kredi sözleşmelerinden 10/07/2014 tarihli sözleşmede itiraz edenin 10.350.000,00 TL limitle, 06/06/2017 tarihli sözleşmede itiraz edenin 15.000.000,00 TL limitle müteselsil kefil sıfatıyla imzalarının yer aldığı görülmüştür.

Lehine ihtiyati haciz kararı verilen banka tarafından kredi borcunu ödememesi üzerine 12/12/2025 tarihli hesap kat ihtarnamesini düzenleyerek toplam 3.345.222,16 TL taksitli krediden, 1.555.950,00 TL çek taahhüdünden, 12.946,87 TL nakdi krediden olmak üzere toplam 4.901.172,16 TL'nin ödenmesi için atıfet süresi tanıyarak asıl borçlu, ihtiyati haciz kararına itiraz eden borçluya göndermiş, ihtarname asıl borçlu şirkete 15/12/2025 tarihinde, ihtiyati haciz kararına itiraz eden kefile 18/12/2025 tarihinde tebliğ edilmiştir.

Mahkemece 07/01/2026 tarih ve 2026/3 D.İş Esas 2026/3 Karar sayılı karar ile ihtiyati haciz talebinin kısmen kabulüne, 3.345.222,16 TL nakit alacağa yetecek miktarda borçlunun menkul, gayri menkul mallar ile üçüncü şahıslardaki hak ve alacaklarının ihtiyaten haczine, aranan koşullar gerçekleşmediğinden fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş, anılan karara borçlu ... vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine ise, duruşma açılarak yapılan itiraz yargılaması sonunda ihtiyati haciz kararına itirazın reddine dair ek karar verilmiştir.

İhtiyati haczin koşullarını düzenleyen İİK'nun 257. maddesi, vadesi gelmiş ve rehinle temin edilmemiş bir para borcunun alacaklısının borçlunun yedinde veya üçüncü şahısta olan taşınır, taşınmaz malları ve alacakları ile diğer haklarının ihtiyaten haczettirebileceği düzenlenmiştir. Aynı yasanın 258. maddesi gereğince alacaklının, alacağının varlığı ile haciz sebepleri hakkında mahkemeden olumlu şekilde kanaat uyandırması gerekli ve yeterlidir. Bir başka deyişle ihtiyati haciz kararı verilmesi için mutlak ispat şartlarının oluşmasına gerek bulunmayıp, yaklaşık ispat ölçülerinde ispat yeterli olacaktır (Yargıtay 11. Hukuk Dairesi'nin 26/02/2014 tarihli 2013/16354 esas 2014/3605 karar sayılı içtihadı emsal niteliktedir).

İİK'nun 265. maddesinde, ihtiyati haciz kararına karşı itiraz usulü düzenlenmiş olup, düzenlemeye göre borçlu kendisi dinlenmeden verilen ihtiyati haczin dayandığı sebeplere, mahkemenin yetkisine ve teminata karşı huzuriyle yapılan hacizlerde haczin tatbiki, aksi halde haciz tutanağının kendisine tebliğ tarihinden itibaren 7 gün içinde mahkemeye itiraz edebilecektir.

Somut olayda, ihtiyati haciz kararına itiraz eden borçlu dinlenmeden mahkemece ihtiyati haciz kararı verilmiştir. İtiraz eden borçlunun henüz huzuri ile yapılan haciz ve/veya yokluklarında yapılan haciz tutanağının kendilerine tebliği söz konusu olmadığından ihtiyati haciz kararına itiraz edenin itirazının süresinde olduğu kabul edilmiştir.

İİK'nun 265. maddesinde, ihtiyati haciz kararına itiraz nedenleri tahdidi olarak sayılmıştır.

İhtiyati haciz kararına itiraz eden vekilinin itiraz dilekçesinde ileri sürdüğü sebeplerin İİK'nun 265. maddesinde tahdidi olarak sayılan itiraz sebeplerinden olmadığı bankanın dayandığı belgelerin ihtiyati haciz talep eden yönünden muaccel alacağın varlığının yaklaşık olarak ispatı için yeterli bulunduğu anlaşıldığından mahkemece yazılı şekilde hüküm kurulması isabetlidir.

Tüm bu nedenlerle ilk derece mahkemesinin itirazın reddine ilişkin ek kararında herhangi bir isabetsizlik görülmediğinden ihtiyati haciz kararına itiraz eden vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiş ve takdiren aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.