Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 23. Hukuk Dairesi E.2019/2723 K.2024/238

Davacı ve davalı ....Ltd. Şti. vekilleri tarafından, yukarıda belirtilen karara karşı istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK m.) 352. maddesi uyarınca, yapılan ön inceleme sonucu, eksiklik bulunmadığı anlaşıldığından inceleme aşamasına geçildi. İncelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra, dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ

İDDİA VE SAVUNMALARIN ÖZETİ

Davacı vekili, müvekkili ile davalılar arasında Adana Havalimanı temizlik işi hizmet alım sözleşmelerinin imzalandığını, 02.11.2010-15.08.2016 tarihleri arasında söz konusu yerde davalıların bünyesinde dilekçede belirtilen dönemlerde çalışan ...'ın evlenmesi nedeniyle iş akdinin feshinden dolayı 10.738,39-TL kıdem tazminatının kendisine ödendiğini, ancak taraflar arasında yapılan sözleşme ile eki teknik ve idari şartnameye göre işçilerin işçilik alacaklarından davalıların sorumlu olduğunu belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak ödenen 10.738,39-TL'nin ödeme tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar .... Ltd. Şti. ve ....Ltd. Şti. vekili, işyeri devri nedeniyle devir tarihinden itibaren 2 yıllık sürenin geçtiğini ve alacağın zamanaşımına uğradığını, 4857 Sayılı Kanunun 112. maddesi gereğince kıdem tazminatından kamu kurumu olan asıl işverenin sorumlu olduğunu, müvekkiline hak edişlerde kıdem tazminatı ödemesi yapılmadığından bunun kendilerinden rücuen talep edilemeyeceğini, ayrıca adı geçen işçinin müvekkili şirketlerde çalıştığı dönemle sınırlı olarak sorumlu olduklarını ve tüm dönemden müteselsil sorumluluklarının bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ....Ltd. Şti. vekili, öncelikle söz konusu davada görevli mahkemenin Ankara asliye hukuk mahkemeleri olduğunu, rücu için gerekli 2 yıllık hak düşürücü sürenin dolduğunu, yine asıl işveren olan davacının işçilerin tüm işçilik haklarından sorumlu olacağına dair yasal düzenlemenin bulunduğunu ve kendilerine kıdem tazminatı yönünde bir ödeme yapılmadığından davanın tümden reddine; aksi halde tüm tazminatın tamamının kendilerinden istenemeyeceğini, istenebilecek ise de yarısının istenebileceğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İLK DERECE MAH. KARARI ÖZETİ

İlk derece mahkemesince "...Mahkemece yapılan inceleme ve tüm dosya kapsamına göre, denetime ve hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporunda hesaplanan ve 11/09/2014 tarihinden önceki sözleşme dönemine ilişkin olarak ödenen kıdem tazminatı istemi yönünden; sözleşmelerde işçinin bu alacağından da yüklenici davalıların sorumlu olacağının kararlaştırıldığı ve ödenen kıdem tazminatı miktarında fazlalık olmadığı, yine rücu edilebilecek miktarın , her bir sözleşme dönemine ilişkin olarak adı geçen davalılardan, davanın niteliği de gözetilerek ödeme tarihlerinden itibaren avans faiz ile birlikte tahsiline,

Ayrıca 11/09/2014 tarihinden sonraki sözleşmelere ilişkin olarak ödenen kıdem tazminatı istemi yönünden ise; dava tarihinden sonra yürürlüğe giren ve yasanın açık hükmü gereğince derdest davalara da uygulanacağı belirtilen, 4857 sayılı iş kanunun 112. maddesinin 6. fıkrası gereğince sözleşmede ödenen kıdem tazminatının alt işverenden rücuen geri isteneceği yönünde açık bir hüküm bulunmadığı vede aynı yasa ile eklenen adı geçen yasanın geçici 9. maddesi hükmü gereğince davanın esası hakkında karar verilemeyeceğine, yargılama gideri ve vekalet ücretinin taraflar üzerinde bırakılacağına,

Yine davadan sonra yürürlüğe giren ve eldeki davalara uygulanacağı belirtilen yasa hükmü gereğince konusuz kalan ve esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına hükmedilen 3.219,84 TL alacak istemi yönünden yargı gideri ve vekalet ücretinin taraflar üzerinde bırakılmasına..." karar verilmiştir.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ

İstinaf yasa yoluna başvuran davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle: Mahkeme kararının, 01.01.2015-15.08.2016 dönemi için ödenen kıdem tazminatının davalılar ....Ltd. Şti., ....Ltd. Şti., ....Ltd. Şti. ve ....Ltd. Şti. yönünden konusuz kaldığından esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesinin hatalı olduğunu;

Davalılar ile imzalanan sözleşmelerde veya eki şartnamelerde "Yüklenicinin istihdam ettiği işçilerin. İş Kanunu, SGK mevzuatı ve diğer kanun ve mevzuatlarla belirlenen uygulamalar, tüm hak ve alacaklar bakımından muhatabı da sorumlusu da yüklenicidir. Yüklenici, işçilerin 4857 sayılı İş Kanunu ve ilgili yönetmeliklerden doğan tüm ekonomik ve sosyal haklarını yerine getirmekle yükümlüdür.

Yüklenici tarafından istihdam edilen işçilere ilişkin, herhangi bir sorumluluk ihale makamı olan DHMİ’ne yüklenemez" şeklinde yer alan hüküm uyarınca davalıların sorumluluğunun açık şekilde düzenlendiğini, sözleşme veya eki şartnamelerde yer alan bu düzenleme ile davalıların, işçilerin kıdem tazminatı dahil tüm işçilik alacaklarından sorumlu olduklarını açıkça kabul ettiklerini, 7166 sayılı Kanun'un 11. ve 12. maddelerinin davalıların sorumluluğunu değiştirmediğini beyan ederek yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

İstinaf yasa yoluna başvuran davalı ....Ltd. Şti. vekili istinaf dilekçesinde özetle:

22.02.2019 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan 7166 sayılı Kanun'un 11. maddesi gereğince 2014 yılından sonraki dönemlere ait kamu kurum ve kuruluşları tarafından yapılan kıdem tazminatı ödemeleri için rücu davaları açma yolunun kapatıldığını, müvekkilinin kıdem tazminatına ilişkin herhangi bir sorumluluğu bulunmamakla birlikte mahkeme aksi kanaatte bulunacak olsa dahi müvekkilinin, çalıştırdığı süre ve ücret üzerinden %50 oranında sorumluluk esasının kabul edilmesi gerektiğini;

İş Kanunu ve Yüksek Mahkeme kararlarından anlaşılacağı üzere yıllık izin ücretinin tamamen son alt işverene yükletilemeyeceğini, asıl işveren olan davacı Kurumun da yıllık izin ücretinden sorumluluğu bulunduğunu;

Bilirkişi raporunda hafta tatili ve UBGT ücretleri açısından yapılan hesaplamanın tamamen varsayıma dayalı olduğunu, ayrıca bu alacak kaleminin tamamından alt işverenler sorumlu olacak şekilde hesaplama yapıldığını, asıl işverenin sorumluluğunun göz ardı edildiğini;

Yargılama giderlerinin rücu davasına konu edilemeyeceğini, taraflarınca alacak kaleminden sorumlu oldukları kabul anlamına gelmemekle birlikte mahkeme aksi kanaatte bulunacak olursa asıl işverenin de sorumluluğunun göz önünde bulundurulması gerektiğini beyan ederek yerel mahkeme kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ,

HUKUKİ SEBEP VE GEREKÇE

1-HMK'nin "İstinaf yoluna başvurulabilen kararlar" başlıklı 341. maddesinin (2) no'lu bendinde, miktar veya değeri binbeşyüz Türk Lirasını geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu belirtilmiş, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan 24.11.2016 tarihli 6763 sayılı "Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun"un 41. maddesi ile de, maddede yer alan "binbeşyüz" ibaresi, "üçbin" şeklinde değiştirilmek suretiyle, söz konusu kesinlik sınırı üçbin Türk Lirasına çıkarılmış ve her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, bu miktarın Maliye Bakanlığınca her yıl için tespit ve ilan edilecek yeniden değerleme oranında artırılması kabul edilmiştir.

Diğer taraftan, 6763 Sayılı Kanun’un 44. maddesi ile 6100 sayılı HMK’ne eklenen Ek madde 1/2 gereğince, HMK'nin 341. maddesinde düzenlenen kesinlik sınırının uygulanmasında, hükmün verildiği tarihteki miktarın esas alınacağı öngörülmüştür.

Buna göre, asliye ticaret mahkemeleri yönünden kesinlik sınırı, ilk derece mahkemesine ait karar tarihi olan 25.03.2019 tarihi itibariyle 4.400,00-TL olarak uygulanacaktır.

Davada davalılar ....Ltd. Şti., ....Ltd. Şti., ....Ltd. Şti. ve ....Ltd. Şti. yönünden davanın konusuz kaldığından esası hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilen alacak miktarı 3.219,84-TL olup, davacı tarafından istinafa getirilen bu miktar, HMK'nin 341/2. maddesi gereğince karar tarihi itibariyle 4.400,00-TL olan kesinlik sınırının altında kaldığından davacının istinaf yasa yoluna başvurma hakkı bulunmamaktadır.

HMK'nin 346/1. maddesi uyarınca istinaf dilekçesi kanuni süre geçtikten sonra verilir veya kesin olan bir karara ilişkin olursa, kararı veren mahkeme istinaf dilekçesinin reddine karar verir. Ayrıca 352. maddenin 1. fıkrasının (b) bendinde kararın kesin olması halinde fıkra uyarınca mahkemece gerekli kararın verileceği belirtilmiştir. Öte yandan 360. madde gereğince de bu bölümde aksine hüküm bulunmayan hâllerde, ilk derece mahkemesinde uygulanan yargılama usulü, Bölge Adliye Mahkemesi'nde de uygulanacaktır.

Bu nedenle davacı vekilinin istinaf dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, taraflar arasındaki hizmet sözleşmesinden kaynaklı olarak dava dışı işçiye ödenen işçilik alacaklarının davalılardan rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Dosya kapsamındaki yazı, belge ve bilgilere, yasaya uygun gerektirici nedenlere, İlk derece mahkemesi kararının gerekçesinde dayanılan delillerle, delillerin tartışılması sonucu maddi olay ve hukuki değerlendirmede usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, HMK m. 355/1 gereği incelemenin istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılıp, re'sen gözetilmesi gereken, kamu düzenine herhangi bir aykırılığın da bulunmamasına, kararın usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğunun anlaşılmasına göre davalı ....Ltd. Şti. vekilinin istinaf itirazları yerinde görülmediğinden HMK m. 353/1,b,1 gereğince istinaf başvurusunun esastan reddine karar vermek gerekmiştir.

GEREKÇELİ KARAR YAZIM TARİHİ : 12.02.2024

Başkan ... Üye ... Üye ... Katip