Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 26. Hukuk Dairesi E.2023/880 K.2025/1156

İlk derece mahkemesince verilen karara karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından süresi içinde istinaf kanun yoluna başvurulmuş olup, başvuru şartlarının yerine getirildiği dosya üzerinde yapılan ön inceleme ile anlaşılmakla yapılan istinaf incelemesi sonunda;

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARI

Davacı vekili; 24.04.2018 tarihinde, davalı şirkete zorunlu mali sorumluluk sigortası ile sigortalı olan ... plaka sayılı araç ile davacı idaresindeki ... plaka sayılı motosikletin çarpıştığını, kaza sonucunda davacının yaralandığını, davalı sigorta şirketinin davacıya kısmi ödemede bulunduğunu ancak yapılan ödemenin zararı karşılamadığını belirterek HMK’nın 107. maddesi uyarınca şimdilik bakıcı gideri, geçici ve sürekli işgöremezlik zararı olarak toplam 300,00 TL maddi tazminatın davalıdan kaza tarihinden itibaren avans faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiş; talep artırım dilekçesi ile talebini, geçici işgöremezlik tazminatı için 2.204,00 TL’ye, sürekli işgöremezlik tazminatı için 75.736,83 TL’ye, bakıcı gideri için 304,42 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili; davacıya 26.06.2020 tarihinde 21.862,66 TL ödeme yapıldığını, kusur ve maluliyet oranının tespit edilmesi gerektiğini, geçici iş göremezlik tazminatının ve bakıcı giderinin poliçe kapsamında olmadığını, sigorta şirketinin ancak poliçe limitleri kapsamında sorumlu tutulabileceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; dosyadaki bilgi ve belgelere, alınan bilirkişi raporuna göre, kazanın meydana gelmesinde davacı sürücünün %85 oranında, davalıya sigortalı araç sürücüsünün %15 oranında kusurlu olduğunun anlaşıldığı, Dokuz Eylül Üniversitesi, Tıp Fakültesi, Adli Tıp Anabilim Dalı Bölümünden alınan raporda, davacının kazadan kaynaklanan daimi maluliyetinin %19 oranında, tıbbi iyileşme süresinin 9 ay, bakıcı ihtiyacı süresinin 1 ay olduğunun belirlendiği, davacının geçici ve sürekli işgöremezlik zararı ve bakıcı giderinin hesaplanması yönünden aktüer bilirkişiden rapor alındığı,

103.098,10 TL sürekli iş göremezlik zararı, 2.203,99 TL geçici işgöremezlik zararı, 304,42 TL bakıcı gideri zararı hesaplandığı, raporun hüküm kurmaya elverişli olduğu, davalı şirket tarafından yapılan ödemenin güncelleştirilerek (27.361,27 TL) tenzil edildiği belirtilerek buna göre; davanın kabulüne, geçici, sürekli iş göremezlik tazminatı ile bakıcı gideri sebebiyle toplam 78.245,25 TL'nin 02/06/2021 temerrüt tarihinden itibaren işleyecek değişen oranlı yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili ve davalı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ

Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; faiz başlangıcının, davalı şirketin kısmi ödeme yaptığı 26.06.2020 olarak belirlenmediğini, davacının maluliyetinin daha fazla olduğunu, güncel asgari ücrete göre hesaplama yapılması gerektiğini ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; davacının kaskının bulunmaması ve sürücü belgesinin bulunmaması nedeniyle müterafik kusurlu olduğunu, %20 müterafik kusur oranı da dikkate alındığında davacıya yapılan ödeme ile sürekli işgöremezlik zararının karşılandığını, yapılan ödemenin sadece sürekli işgöremezlik zararına ilişkin olduğunu, davacının maluliyeti yönünden adli tıp kurumundan rapor alınması gerektiğini, aktüerya hesabında %1.65 teknik faiz yönteminin kullanılmamasının hatalı olduğunu ileri sürerek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ ve GEREKÇE:

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 355. maddesi gereğince istinaf sebepleri ile sınırlı olarak ve kamu düzenine ilişkin hususlar resen gözetilerek inceleme yapılmıştır.

Davacı vekili, davalı şirkete sigortalı aracın davacı idaresindeki motosiklete çarparak davacının yaralanmasına ve malul kalmasına neden olduğunu belirterek geçici ve sürekli işgöremezlik tazminatı, bakıcı gideri talep etmiştir.

1-Mahkemece, davacının maluliyetinin belirlenmesi yönünden Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilim Dalı Başkanlığından rapor alındığı; raporda, davacının kaza sonrası tedavisine ilişkin tıbbi evrakların ve raporların incelendiği, yerleşik Yargıtay uygulamalarına göre kaza tarihi itibariyle uygulanmakta olan Özürlülük Ölçütü Sınıflandırılması ve Özürlülere Verilecek Sağlık Kurulu Raporları Hakkında Yönetmelik hükümlerine göre, davacının kazadan kaynaklanan daimi maluliyetinin %19 oranında, tıbbi iyileşme süresinin 9 ay, bakıcı ihtiyacı süresinin 1 ay olduğunun belirlendiği, raporun, ayrıntılı ve gerekçeli şekilde tanzim edildiği, hüküm kurmaya elverişli olduğu görülmekle tarafların maluliyete ilişkin istinaf itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı vekili, kaza esnasında motosiklet sürücüsü olan davacının kaskının bulunmadığını bu nedenle müterafik kusurlu olduğunu ileri sürmüşse de; kaza tespit tutanağında davacının kaskının olmadığının belirtildiği ancak davacının kazada el bileğinden ve dizinden yaralandığı, bu nedenle davacının kask takmaması ile yaralanması arasında illiyet bağının bulunmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin aksi yöndeki istinaf sebebi reddedilmiştir.

3-2918 sayılı Karayolları Trafik kanunun 90. Maddesinde “Zorunlu mali sorumluluk sigortası kapsamındaki tazminatlar bu Kanun ve bu Kanun çerçevesinde hazırlanan genel şartlarda öngörülen usul ve esaslara tabidir. Söz konusu tazminatlar ve manevi tazminata ilişkin olarak bu Kanun ve genel şartlarda düzenlenmeyen hususlar hakkında 11/1/2011 tarihli ve 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun haksız fiillere ilişkin hükümleri uygulanır.” şeklindeki düzenleme Anayasa Mahkemesinin 17.7.2020 tarihinde 2019/40 E-2020/40 K. sayılı kararı ile Karayolları Trafik Kanunu’nun 90. maddesinin birinci cümlesinde yer alan “...ve bu Kanun çerçevesinde hazırlanan genel şartlarda…” ibaresi ile ikinci cümlesindeki “…ve genel şartlarda…” ibaresi Anayasa’ya aykırı olduğuna ve iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi’nin 17.07.2020 tarihli 2019/40-2020/40 sayılı kararı ile iptaline karar verilmekle; zarar hesaplanmasında ZMMS Genel Şartları ekindeki cetveller ile getirilen %1,8 teknik faizin uygulanması mümkün değildir. Bu itibarla, mahkemece, hükme esas alınan aktüer bilirkişi raporunda Yargıtay tarafından kabul edilen TRH 2010 Yaşam Tablosu ve progresif rant yöntemi kullanılarak hesaplama yapılmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde, özellikle oluşa uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve maddi tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin sair istinaf sebeplerinin reddi gerekmiştir.

4- Davacı vekilinin diğer istinaf sebeplerinin incelenmesinde: Sigorta şirketi, hak sahibinin zorunlu mali sorumluluk sigortası genel şartlarıyla belirlenen belgeleri, sigorta şirketinin merkez veya kuruluşlarından birine ilettiği tarihten itibaren sekiz iş günü içinde zorunlu mali sorumluluk sigortası sınırları içinde kalan miktarları hak sahibine ödemek zorundadır. O halde, davacı vekili tarafından dava açılmadan önce davalı sigorta şirketine başvuru yapılmış ise başvuru tarihinden itibaren sekiz iş günü sonrası temerrüde düşeceği, bir başvuru yapılmamış ise en erken dava tarihinde temerrüdün oluştuğunun kabul edilmesi gerekir.

Somut olayda, dava açılmadan önce davacı tarafça davalı sigorta şirketine başvuru yapıldığı tartışmasız olup davalı sigorta şirketi tarafından davacıya 26.06.2020 tarihinde ödeme yapıldığı, buna göre davalı sigorta şirketinin en geç bu tarihte temerrüde düştüğü gözetildiğinde mahkemenin hükmedilen tazminata 26/06/2020 tarihinden itibaren faiz işletilmesine karar vermesi gerekirken 02/06/2021 tarihinden itibaren faiz uygulanmasına karar verilmesi isabetli olmamıştır. Bu husus, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden ilk derece mahkemesi kararının bu yönden kaldırılması ve yeniden esas hakkında karar verilmesi gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle, HMK’nın 355. maddesi gereğince, istinaf sebepleri ve kamu düzenine ilişkin hususlar yönünden yapılan inceleme sonunda; davacı vekilinin istinaf başvurusunun, faiz başlangıcı yönünden kabulü ile ilk derece mahkemesi kararının HMK’nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca kaldırılması ve hükümdeki diğer hususlar ile birlikte düzeltilerek yeniden esas hakkında karar verilmesine, davacı vekilinin sair, davalı vekilinin tüm istinaf sebeplerinin esastan reddine ilişkin aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.

III - İSTİNAF HARÇ VE YARGILAMA GİDERLERİ YÖNÜNDEN

1-Davacı tarafından yatırılan istinaf karar harcının talebi halinde davacıya iadesine,

2-Davacı tarafından yatırılan 492,00 TL istinaf başvuru harcı giderinin davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine,

3-Davalıdan istinaf başvurusu nedeniyle alınması gereken 5.344,93 TL istinaf harcından peşin alınan 1.340,00 TL harcın mahsubu ile bakiye 4.004,93 TL harcın davalılardan tahsili ile Hazine'ye gelir kaydına,

4-Taraflarca yatırılan istinaf gider avansından kullanılmayan kısım var ise HMK'nın 333. maddesi uyarınca karar kesinleştiğinde iadesine,

5-Kararın taraflara tebliğine,

Dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda HMK'nın 361. maddesi gereğince gerekçeli kararın tebliğinden itibaren iki (2) haftalık süre içerisinde Yargıtay'da TEMYİZ YOLU AÇIK olmak üzere 09.10.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.

Başkan Üye Üye Katip

* Bu belge, 5070 sayılı Kanun hükümleri gereğince elektronik imza ile imzalanmıştır.