Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi E.2022/326 K.2022/383

Mahalli mahkemesince verilen karara karşı davacı vekili tarafından süresi içinde istinaf kanun yoluna başvurulmuş olup, başvuru şartlarının yerine getirildiği dosya üzerinde yapılan ön inceleme ile anlaşılmakla yapılan istinaf incelemesi sonunda;

TARAFLARIN İDDİA VE SAVUNMALARI

Davacı vekili dava dilekçesinde ; 05/02/2018 tarihinde davalı tarafından ZMMS ile sigortalanan ... plakalı aracın müvekkiline çarpması neticesinde müvekkilinin maluliyetinin meydana geldiğini, kazanın meydana gelmesinde müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, müvekkilinin oluşan zararlarından davalının sorumlu olduğunu, belirterek fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 3.000,00 TL sürekli iş görmezlik, 2000 TL geçici iş göremezlik, olmak üzere 5.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında ıslah dilekçesi ile sürekli iş göremezlik tazminatını 19.414,49 TL’ye artırmıştır.

Davalı sigorta şirketine dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilmiş süresi içerisinde cevap verilmemiş, tahkikat aşamasında raporların alınmasından sonra davalı vekili davanın reddini istemiştir.

İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Mahkemece yapılan yargılama sonunda; davalı şirkete ZMMS ile sigortalı araç sürücüsünün %35, davacı yayanın %65 kusuru ile meydana gelen trafik kazasında, davacının 3 ay geçici iş göremezliği, %17 oranında maluliyeti bulunduğu, söz konusu zararların sigorta teminatı kapsamında bulunduğu,

2918 Sayılı Yasanın 90. Maddesi gereğince sigortanın sorumluluğunun genel şartlardaki hesaplama yöntemince belirlenmesi gerektiğinden ve bu yönde bilirkişi raporundaki hesaplama ve yapılan ıslah kapsamında davacının talep edebileceği sürekli maluliyet zararının 19.414,49 TL olacağı, davacının geçici iş görmezlik zararının ise talep edilen miktardan az olduğu anlaşıldığından, davanın kısmen kabulü ile 19.414,49 TL sürekli iş görmezlik, 1.523,45 TL geçici iş görmezlik tazminatının 11/05/2018 dava tarihinden itibaren işleyecek olan yasal faizi ile davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine,

fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvuru yapılmıştır.

İLERİ SÜRÜLEN İSTİNAF SEBEPLERİ

Davacı vekili istinaf dilekçesinde; maluliyete göre hükmedilen tazminatın az olduğunu, ticari faize karar verilmesi gerektiğini, yargılama gideri ve vekalet ücretinin tamamının davalıya yükletilmesi gerektiğini belirterek, istinaf isteminin kabulü ile yerel mahkeme kararının kaldırılarak davacının tazminatının artırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

DELİLLERİN DEĞERLENDİRİLMESİ ve GEREKÇE

İstinaf talebinde bulunan davacı vekilinin istinaf sebepleri doğrultusunda, kamu düzenine aykırılıklar re'sen gözetilerek, dosya içerisindeki bilgi ve belgeler, mahkeme kararının gerekçesi, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesi ile yapılan inceleme sonunda;

Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar nedeniyle geçici ve sürekli işgöremezlik tazminatı istemine ilişkindir.

Yerel Mahkeme tarafından davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden; davalı sigortaya ZMMS ile sigortalı araç sürücüsünün %35 kusuru ile karşıdan karşıya geçmekte olan yaya/davaya çapması sonucu meydana gelen trafik kazasında davacının %17 malül ve üç ay geçici iş göremez halde kalacak şekilde yaralanması nedeniyle, alınan maluliyet raporu ile kusur oranı da gözetilerek düzenlenen aktüerya raporuna göre davacının ilk derece mahkemesi tarafından karar verilen miktarlarda zararının oluştuğu, davanın kısmen kabulü nedeniyle kabul ve ret oranına göre yargılama giderine ve davalı lehine vekalet ücretine karar verilmesinde, davalıya sigortalı aracın özel otomobil olması nedeniyle tazminata yasal faiz uygulanmasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Açıklanan nedenlerle, usul ve yasaya uygun olarak verilen ilk derece mahkemesi kararına karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine dair aşağıdaki hüküm kurulmuştur.