Denizli Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi E.2025/1509 K.2025/1241

İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına yönelik asli müdahil ... vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 353. maddesi uyarınca dosya incelendi.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Asli Müdahil ... vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; mahkemenin 28/03/2024 ve 03/07/2024 tarihli ara kararlarından rücu edilmesine yönelik taleplerinin reddedildiğini, istinaf incelemesi ile kabulüne karar verilmesi gerektiğini, mahkeme tarafından rücu edilmesi talep olunan kararlarında temel olarak Yargıtay 6. Hukuk Dairesi'nin 2022/1251 Esas, 2022/1999 Karar sayılı ilamının esas alındığını, bu kararın hem doktrin hem de HGK ve diğer yargı kararları ile geçerliliğini yitirdiğini,

mahkemenin temlik cirosu ile devir olunan ileri keşide tarihli çekler hakkında verdiği kararın kanuna uygun olabilmesi için çeklerin borçlu tarafından Bankaya devir olunduğu anda borcun doğmamış olması ancak mühlet içinde doğması gerektiğini, bu durumda kambiyo senedine bağlı risklerde borcun ne zaman doğduğu sorununa dönülmesi gerektiğini, HGK kararı ile de mahkeme tarafından tedbire konu edilen çeklerin mülkiyetinin müvekkili bankada olduğunun sabit olduğunu, bu halde mahkemece verilen tedbirin mülkiyet hakkının doğrudan ihlali olduğunu,

konkordato davasında tedbir yolu ile 3. kişilerin maddi hukuktan doğan haklarını kullanmasının engellenemeyeceğini, mahkemece geriye etkili olacak şekilde tedbir kararı verilemeyeceğini, mahkemenin tedbir kararı öncesinde, bankalar tarafından temlik ile devir alınmış çeklere ilişkin bedellerin krediye mahsup edilmiş olması halinde sonradan tesis olunan tedbir kararı ile geriye etkili olarak şekilde bu çek bedellerinin istenmesi, diğer bir ifade ile geçmişe etkili olarak tedbir kararı verilmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

İstinaf başvurusuna konu uyuşmazlık İİK'nın 285. vd. maddeleri uyarınca açılmış konkordato yargılamasında verilen ihtiyati tedbir kararına yöneliktir.

HMK'nun, "İstinaf yoluna başvurulabilen kararlar" başlıklı 341/(1). maddesi, "İlk Derece Mahkemelerinde verilen nihai kararlar ile ihtiyati tedbir, ihtiyati haciz taleplerinin reddi ve bu taleplerin kabulü halinde itiraz üzerine verilecek kararlara karşı istinaf yoluna başvurulabilir." hükmünü,

İİK'nun 7101 Sayılı Yasa ile değişik "Geçici mühlet" başlıklı 287. maddesinin birinci ve altıncı fıkraları, "Konkordato talebi üzerine mahkeme, 286. maddede belirtilen belgelerin eksiksiz olarak mevcut olduğunu tespit ettiğinde derhâl geçici mühlet kararı verir ve 297. maddenin ikinci fıkrasındaki hâller de dahil olmak üzere, borçlunun malvarlığının muhafazası için gerekli gördüğü bütün tedbirleri alır.

...Geçici mühlet talebinin kabulü, geçici komiser görevlendirilmesi, geçici mühletin uzatılması ve tedbirlere ilişkin kararlara karşı kanun yoluna başvurulamaz." hükmünü içermektedir.

Pozitif hukukta aynı konuyu düzenleyen birden fazla yasal düzenlemenin bulunması durumunda, hangi düzenlemenin uygulanacağı konusunda özel yasa-genel yasa ölçütü esas alındığında özel yasa hükmünün; önceki yasa-sonraki yasa ölçütü bakımından değerlendirme yapıldığında ise sonraki yasa hükmünün uygulanması gerektiği genel hukuk ilkelerindendir.

Buna göre, 6100 sayılı HMK'nun 12/01/2011 tarihinde kabul edildiği ve 01/10/2011 tarihinde yürürlüğe girdiği; 2004 sayılı İİK'nin 287. maddesinin uygulanması gereken hükmünü değiştiren 7101 sayılı Yasanın ise 28/02/2018 tarihinde kabul edilerek 15/03/2018 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği, buna göre 2004 sayılı İİK'nin 287. maddesinin altıncı fıkrasının sonraki bir düzenleme olduğu açıktır. Ayrıca 6100 sayılı HMK, hukuk davalarındaki yargılama usulünü düzenlemesi bakımından genel bir kanun iken, 7101 sayılı Yasa ile değişik 2004 sayılı İİK'nin 287. maddesinin altıncı fıkrası usule ilişkin özel bir düzenlemedir.

Bu durumda, HMK'nin 341. maddesinin (1) numaralı fıkrasının lafzı ile bağlı kalınıp buna göre yorum yapılarak, sonraki değişikliği yok saymak suretiyle adi konkordato talebi sırasında tedbire yönelik istemlerle ilgili kararlarda istinaf kanun yolunun açık olduğu sonucuna ulaşmak hukuken mümkün değildir.

Gerek özel yasa-genel yasa ilişkisi, gerekse önceki yasa-sonraki yasa ilişkisi ve gerekse kanun koyucunun amacı birlikte değerlendirilerek, konkordato istemlerinin süratle sonuçlandırılması gereği nazara alındığında, ilk derece mahkemesince verilen, konkordato istemi sırasındaki tedbirlere yönelik kararlara karşı istinaf kanun yoluna başvurulması yasal olarak mümkün bulunmamaktadır. (Aynı yönde Yargıtay 6 . HD. 2024/3146 Esas - 2024/4044 Karar, 2024/2558 Esas - 2024/3133 Karar sayılı ilamları).

Bu nedenle istinaf başvurusunun usulden reddine karar vermek gerekmiş, aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur.