İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi E.2017/2833 K.2018/2542

İstinaf incelemesi için dairemize gönderilen dosyanın ilk incelemesi tamamlanmış olmakla, HMK 353. ve 356. maddeleri gereğince dosya içeriğine göre duruşma yapılmasına gerek görülmeden dosya üzerinde yapılan inceleme sonucu;

GEREĞİDÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili, 31 Temmuz 2014 harç tarihli dava dilekçesinde, "müvekkilinin şirket ünvanı yazısında ...com adresi üzerinden ticari pazarlama-satış faaliyeti yürüttüğünü, ... markalarının pek çok ülkede tescilli olduğunu, ülkemizde de 25 ve 35.sınıflarda bu markayı tescil ettirmek istediğini, ancak ... sayılı başvurularının, davalıya ait ... no'lu ... marka tescili nedeniyle reddedildiğini, davalının bu markayı hiç kullanmadığını" iddia ile markanın kullanmama nedeniyle iptalini talep etmiştir.

Davalı vekili cevaben, "müvekkilinin uzun yıllardan beri 18 ve 25.sınıflarda ... ve ... markalarıyla ticari faaliyet sürdüğünü, ... markasının fasılasız ve nizasız kullanıldığını" savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme 10.11.2016 tarihinde davanın kısmen kabulüne, davalı adına tescilli ... no'lu markanın, ayak giysileri dışındaki diğer sınıflarda ciddi olarak kullanılmadığı anlaşıldığından, ayak sınıfları dışındaki diğer sınıflarda kullanmama nedeniyle iptaline, karar vermiştir.

Davalı vekili, 03.02.2017 havale tarihli istinaf dilekçesinde, "... markasının uzun yıllardır fasılasız ve nizasız kullanıldığını, kaldı ki mülkiyet hakkının KHK ile elinden alınmasının Anayasa Mahkemesi kararlarına aykırı olduğunu" savunarak kararın düzeltilmesini ve davalarının kabulünü talep etmiştir.

Davacı vekili istinafa cevaben, "markanın ciddi biçimde kullanıldığı ispat edilemediğinden istinaf taleplerinin reddi gerektiğini, her ne kadar Anayasa Mahkemesi 556 sayılı KHK'nın 14.maddesini iptal etmiş ise de, bu hükmün SMK 9.maddesinde de aynen yer aldığını, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının şekli bir gerekçeye dayandığını, ortaya çıkan 4 günlük yasa boşluğunun hakim tarafından doldurulabileceğini, ispat yükünün davalıda olduğunu ve davalının kullanımını ispatlayamadığını" savunarak, davalının istinaf isteminin reddini istemiş, karşı istinaf olarak da, "davalının ayak giysileri emtiası yönünden ciddi ve markasal kullanımını ispat edemediğinden ve ispat yükü de davalıda olduğundan, kararın kaldırılarak, davanın tümden kabulünü istemiştir.

Her ne kadar ilk derece mahkemesince yukarıda yazılı olduğu üzere davanın kısmen kabulüne ve davalıya ait markanın kullanmama nedeniyle kararda yazılı emtia yönünden kısmen iptaline karar verilmiş ise de, davada uygulama yeri bulan 556 sayılı mülga KHK'nın 14.maddesinin Anayasa Mahkemesi'nin 14.12.2016 tarih ve 2016/148 E., 2016/189 K. kararıyla iptal edildiği, bu iptal kararının 6 Ocak 2017 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe girdiği, dolayısıyla bu tarih itibariyle davanın yasal dayanağının kalmadığı,

kullanılmayan markalar yönünden iptal yatırımını yeniden düzenleyen 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun yürürlük tarihinin ise 10 Ocak 2017 olduğu dolayısıyla 4 günlük bu yasal boşluğun meydana geldiği, bu yasa boşluğunun Paris Sözleşmesi ve TRIPS Anlaşması hükümleriyle doldurulamayacağı, marka hakkı özünde mülkiyet hakkı olup, bu hak temel haklar arasında yer aldığından hakimin hukuk yaratma yoluyla da bu boşluğun doldurulamayacağı, temel hakların ancak yasa ile sınırlanabileceği gözetilerek,

davanın reddi gerektiği, öte yandan yargılama giderleri ve avukatlık ücretlerinin de tarafların dava açıldığı tarihteki haklılık durumlarına göre takdir edilmesi gerektiği gözetilerek, ilk derece mahkemesinin istinaf konusu kararının kaldırılmasına ve yukarıda yazılı olduğu üzere gereğinin takdir ve ifası için dosyanın ilk derece mahkemesine geri çevrilmesine karar verilmesi gerekmiştir.