İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi E.2018/106 K.2018/368

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353. Maddesi uyarınca dosya incelendi,

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Davacı vekili, İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 26/11/2014 Tarih ve 2014/1983 E. 2014/541 K.sayılı kararı ile müvekkili şirketin iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verildiğini, iflas ertelemenin 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında davacı vekili.

Yerel Mahkemenin 29.08.2012 tarihli ara kararı ile davacı şirket lehine ihtiyati tedbir kararı verildiğini ve halen devam ettiğini, İİK.nun 179/b, 4. Maddesine göre erteleme süresinin azami bir yıl olduğunu ancak uzatma süreleri toplamının dört yılı geçemeyeceğini, dolayısı ile iflasın ertelenmesine başvuran bir şirketin en fazla beş yıl süre ile ihtiyati tedbirden yararlanabileceğini belirterek tedbirlerin devamı yönündeki arar kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep ettikleri, mahkemece talebin 24/11/2017 tarihli ara karar ile külli tasfiyeye neden olunacağı gerekçesi ile reddedildiği,

karar karşı müdahil vekilinin aynı gerekçelerle istinaf talebinde bulunduğu, istinaf dilekçesinin 22/12/2017 tarihinde davacı tarafa tebliğ edildiği, davacı tarafın ise 04/01/2018 tarihli dilekçesi ile cevap verilerek, huzurdaki uyuşmazlıkta iflas erteleme kararı uzatım süresinin, iflas erteleme kararının verildiği tarih değil iflas erteleme kararının kesinleştiği tarihten itibaren işlediğini, daha sonraki dönemlerde iflas erteleme süresinin uzatılması durumunda sürenin uzatım kararının kesinleşmesinden itibaren başlayacağını,

müdahil vekilinin yapmış olduğu basit bir matematik hesabı ile sürelerin sona erdiği iddiasında bulunmasının kötü niyetli olduğunu, belirterek istinaf talebinin reddine karar verilmesini, HMK.nun 348.maddesine göre katılma yoluyla istinaf talebinde bulunulmadığı görülmüştür.

Dosyanın incelenmesinde davacı şirket hakkında İstanbul Anadolu 4,Asliye Ticaret mahkemesinin 26/01/2014 tarih ve 2014/1983 E. 2014/541 K.sayılı kararı ile iflasının 1 yıl süre ile ertelenmesine karar verildiği, hükmün bir kısım müdahillerce temyizi sonrasında Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 07/11/2016 Tarih ve 2015/5913 E. 2016/4880 K.sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, 26/11/2015 tarihinde iş bu iflas ertelemenin uzatılması davasının açıldığı, ana dosyadaki ilk ihtiyati tedbirin 29/08/2012 tarihinde verildiği, istinaf tarihi olan 08/12/2017 tarihine kadar 5 yıldan fazla süre geçtiği anlaşılmaktadır.

İflas erteleme kurumu, bilançosu borca batık sermaye şirketleri ve kooperatifleri, borca batıklıktan kurtulma ümidinin olması halinde kanun koyucu tarafından tanınmış bir haktır. Ekonominin dinamiği olan bu kurumların yüklendikleri görev sadece bu şirketlerin kendileriyle değil toplumla da ilgilidir.

Yapılan işlerin kendileriyle ilişkili bir çok şirket, kurum, işçi vb. çevreleri ilgilendirmesi nedeniyle bu durumdaki şirket ve kooperatiflere imkan tanınması halinde borca batıklıktan kurtulabilecek iseler, iflaslarının kanunda tanınan haklar çerçevesinde ertelenmesine karar verilmelidir.

Mahkemelerce verilen iflas erteleme kararları yargı yolundan geçmeden veya geçerek kesinleşmiş veya kesinleşme aşamasında erteleme sürelerinin dolması nedeniyle yapılan uzatma talepleri yeni bir dava değil, kanunda çerçevesi çizilen iflas erteleme kurumu içerisinde bir taleptir. Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 22/03/2017 Tarih ve 2016/9664 E. 2017/888 K. Sayılı kararı bu yöndedir. Bu görüş dairemizce de benimsenmiştir.

İflas erteleme süresi İİK.nun 179/b.maddesi gereğince iflas erteleme ve uzatma sürelerinin toplamı 5 yıl iken 15/7/2016 tarih ve 6728 sayılı yasanın 3.maddesi ile bu süre toplamda 2 yıla indirilmiştir. Dava tarihi itibariyle bahsi geçen 5 yıllık süre usuli kazanılmış hak niteliğindedir. Davacı şirket için verilen ilk tedbir kararının 29/08/2012 tarihinde verildiğinden inceleme tarihi itibariyle 5 yıllık üst süre dolmuş durumdadır.

Yargıtay 23. Hukuk Dairesinin 11/02/2016 Tarih ve 2014/6847 E. 2016/688 K.sayılı ve benzer içtihatları da bu yöndedir. Bu nedenle her ne kadar 669 ve 673 sayılı K.H.K.ler kapsamında iflas erteleme kararı verilemese de ihtiyati tedbirlerin devamına karar verilmesi zaten mümkün değildir. Bu nedenle müdahil vekilinin istinaf taleplerinin kabulü ile dosyada verilmiş tüm tedbirlerin kaldırılmasına karar vermek gerekmektedir. Sonuç olarak yukarıda yapılan açıklamalar ışığında.

Müdahil vekilinin istinaf taleplerinin kabulüne, ilk derece mahkemesi İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/1161 E.sayılı dosyasındaki 24/11/2017 tarihli ara kararın ve dolayısıyla dosyadaki tüm ihtiyati tedbirlerin kaldırılmasına karar vermek gerekmiş olup, aşağıdaki hüküm kurulmuştur.

HÜKÜ M

Gerekçesi yukarıda izah edildiği üzere;

1-Müdahil vekilinin istinaf taleplerinin KABULÜNE,

2-İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2015/1161 E.sayılı dosyasındaki 24/11/2017 Tarihli ara kararın ve dolayısıyla dosyadaki tüm ihtiyati tedbirlerin KALDIRILMASINA,

3-Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 492 sayılı Harçlar Kanununa bağlı tarife gereğince alınması gereken 55,20 TL başvuru harcından peşin olarak yatırılan 31,40 TL harcın mahsubu ile bakiye 23,8 TL başvuru harcı ile yine istinaf kanun yolu başvuru harcı olarak alınması gereken 98,10 TL harçtan peşin olarak yatırılan 85,70 TL harcın mahsubu ile bakiye 12,4 TL olmak üzere toplam 36,2 TL harcın davacıdan tahsili ile HAZİNEYE İRAT KAYDINA,

4-Müdahil ... tarafından peşin yatırılan 31,40 İstinaf Karar Harcı + 85,70 TL İstinaf kanun yoluna başvuru harcı ve 277,90 TLyapılan istinaf yargılama giderleri ile toplam 395,00 TL'nin davacıdan alınarak müdahil tarafa VERİLMESİNE,

5- İstinaf incelemesi sırasında duruşma yapılmadığından vekalet ücreti taktirine yer olmadığına,