İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 44. Hukuk Dairesi E.2024/401 K.2024/812

Yukarıda yazılı ilk derece mahkemesi kararına karşı, istinaf yasa yoluna başvurulması üzerine yapılan inceleme sonucunda;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ

Tarafların İddia ve Savunmaları: Davacı vekili dava dilekçesinde özetle.

Davacı vekili 28/09/2023 tarihli dava dilekçesi ile, müvekkilinin tescilli birçok '...' ibareli markaların önceye dayalı gerçek hak sahibi olduğunu, dava konusu '... ' ibaresi ile müvekkile ait '...' ibareli markalar arasında ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunduğunu, taraf markalarının aynı mal ve hizmet sınıflarını kapsadığını bu durumun , markaların halk tarafından karıştırılma ihtimalini ortaya koyduğunu, “...” ibareli seri markaların aralıksız bir şekilde kullanıldığını , davacının tanıttığı ve kendisi ile özdeşleştirdiği söz konusu markaların benzerlerinin bu şekilde tescil edilmesinin kötü niyetin bir göstergesi olduğunu,

davacı markasının tanınmış marka olduğunu, davalı adına ... başvuru numaralı '...' markasının müvekkilin '... ' ve ' ...' seri markaları ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olması, gerçek hak sahibinin davacı olması, tanınmış marka olması, tescilin kötüniyetli olması marka hakkına tecavüz teşkil etmesi ve TTK uyarınca hksız rekabet teşkil etmesinden dolayı markanın hükümsüzlüğüne, sicilden terkinine, dava konusu ... numaralı markanın 3. Kişilere devrinin önlenmesi hususunda TPMK kaydına teminatsız olarak tedbir konulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; müvekkili şirket markası ile davacının kendi markası arasında bir benzerlik ve ilişki bulunmadığını, davacının markası 16. sınıf emtia için de tescil edilmiş ise de, davacının faaliyet gösterdiği alanın esas olarak bu alanla bir ilgisi bulunmadığını, müvekkilinin süblimasyon kağıdı üreticisi olduğunu markasını bu emtiada kullandığını, davacının ise alışveriş merkezi bünyesinde farklı alanlar ile (yeme-içme, giyim vs.) hizmet sunan bir firma olduğunu, markalarının da AVM içinde çocukların keyifli vakit geçirmesi için oyun alanı olarak faaliyet gösteren markalar olduğunu,

tüketicinin bu markaları birbiriyle karıştırmasının mümkün olmadığını , zaten müvekkilinin ürettiği ürünün imalat sektörü için ara hammadde olduğunu, hitap edilen tüketici grubunun farklı olduğunu karıştırılmasının mümkün olmadığını , davanın reddi gerektiğini, İhtiyati tedbir kararının usule ve yasaya aykırı olduğunu kaldırılması gerektiğini beyan etmiştir. İlk Derece Mahkemesi Kararı: Mahkemece.

04/10/2023 tarihli ara karar ile , "TALEBİN KABULÜ ile davalıya ait olduğu belirtilen ... numaralı marka, davalı adına kayıtlı ise, dava sonuçlanıncaya kadar, 3. kişilere devrinin önlenmesi hususunda markanın TPMK KAYDINA TEMİNATSIZ OLARAK İHTİYATİ TEDBİR KONULMASINA, karar verilmiş, karara itiraz üzerine ,12/12/2023 tarihli ara karar ile "1-İtirazın KISMEN KABULÜ ile, 20.000,00 TL teminat ile tedbirin devamına," karar verilmiştir.

İleri Sürülen İstinaf Sebepleri:Davalı vekili tarafından süresinde istinaf yoluna başvurulmuş olup, davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkile ait, dava konusu markanın, davacının markalarıyla ne isim, ne logo, ne de sektör olarak,

hiçbir benzerliğinin bulunmadığını, ortada marka hakkına tecavüz teşkil edecek bir durumun söz konusu olmadığını, davacı yanın da, kendi marka haklarına tecavüz teşkil edecek şekilde ciddi ve etkin çalışmalar yapıldığını ispatlayamadığını, SMK m.159'daki şartlarının olmadığını, davacının, ihtiyati tedbir talep edebilecek şekilde bir haklılık ispatlayamadığını,

mahkemece hangi yaklaşık ispat kuralının gerçekleştiğine dair ve müvekkilinin devir yönünde bir eylem içinde olup olmadığı ya da böyle bir şeyin olmasını gerektirecek bir durumun olup olmadığını değerlendirilmediğini HMK m.389'un şartlarının oluşup oluşmadığı konusu tamamen göz ardı edilip yalnızca davacının talebine binaen söz konusu kararın verildiğini, bu verilen kararın da usul ve yasaya aykırı olduğunu belirterek ilk derece mahkemesi kararının kaldırılarak tedbir kararının kaldırılmasına, karar verilmesini talep etmiştir.

İstinafa Cevap:Davacı vekili istinaf başvurusuna karşı cevap dilekçesi sunmamıştır. Gerekçe ve Sonuç:HMK'nın 355.

Maddesi gereği, kamu düzenine aykırılık teşkil eden hususlar hariç tutularak, istinaf neden ve gerekçeleri ile sınırlı olmak üzere yapılan incelemede;Dava davalı adına tescilli ... başvuru numaralı '... ' markasının nispi ret nedenlerine dayalı hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.Davacı vekili dava konusu markanın üçüncü kişilere devrinin önlenmesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesini talep etmiş, mahkemece yukarıda yazılı olduğu üzere teminatsız olarak talebin kabulüne karar verilmiş, itiraz üzerine tedbirin teminat şartıyla devamına karar verilmiş davalı vekili bu karara karşı, tedbir için gerekli yasal koşulların bulunmadığı ,

davacının haklılığını yaklaşık olarak ispat edemediğini tedbirin kaldırılması gerektiğini beyanla istinaf talebinde bulunmuştur.

Eldeki hükümsüzlük talepli davada, davacının tedbir istemekte hukuki yararının bulunduğu, markanın yargılama sırasında el değiştirmesinin yargılamanın sürüncemede kalmasına yol açacağı bu bakımdan söz konusu tedbir kararının yargılama sırasında taraf değişikliğinin önlenmesine yönelik olup usul ekonomisine de uygun olduğu ve 3. Kişilere rızai devri önlemek dışında verilen tedbir kararının marka sahibince markadan kaynaklanan hakların tasarrufunu engelleyici, ticari faaliyetleri kısıtlayıcı bir fonksiyonunun bulunmadığı,

HMK 392.maddesi uyarınca davalının zararların karşılanması yönünden makul bir teminat alınmak suretiyle tedbirin devamına hükmedildiği, hak kayıplarının önüne geçilmesini temin amacı güden , HMK.'nun 389 ve devamı maddelerinde ön görülen, tedbir amaçlarına, usul ve yasaya, hak ve yarar dengesine göre, yasal koşulları oluştuğundan ihtiyati tedbir talebinin kabulüne ve itirazın kısmen reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmadığı dikkate alındığında davalı vekilinin istinaf başvuru sebepleri yerinde görülmemiştir.

Davalı vekilinin istinaf başvurusunun 6100 sayılı HMK 353/1-b/1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmesi gerektiği kanaat ve sonucuna varılarak aşağıdaki hüküm kurulmuştur.